Sremli Bojan Kanja ile Amerikalı Iris, günümüzde çevrelerinde aşkı bulamayan modern çiftlerin çoğu gibi internette tanıştılar. Üç ay boyunca okunmadan unutulmuş bir kutuda bekleyen mesaj, sonunda onların ortak hikayesinin başlangıcı oldu ve her ikisinin de hayatını kökten değiştirdi. Tarihçi olan Bojan, Iris'e ilk kez Facebook üzerinden mesaj attığında, bir boşanma ve zorlu bir dönemin ardından aşkı aramaktan vazgeçme noktasındaydı. Aşkı bulma isteği yavaş yavaş yorgunluğa ve hayal kırıklığına yerini bırakıyordu. Öte yandan Iris, Amerika'da kendi dönüm noktasını yaşıyordu. Boşanmasının ardından Teksas'ta yaşayarak yeni bir hayat kurmaya çalışıyordu ancak hızlanan ve güvensiz çevrenin baskısını giderek daha fazla hissettiğini belirtti. Günlük hayatı iş, stres ve sürekli bir huzursuzluk hissine indirgenmişti; hatta kendi güvenliği için silah taşımaya başladığını aktardı. Farklı bir yaşam arayışıyla her şeyi geride bırakıp tam özgürlük yoluna girmeye karar verdi; karavanında yaşadı, seyahat etti ve huzur ile yeni bir yön bulmaya çalıştı. Iris, 'Yumurta almaya gidiyorsunuz, kurşunlardan kaçarak bitiriyorsunuz. Kim böyle yaşamak ister? Sadece şunu düşündüm: Kendimi güvende hissetmiyorum' diyerek o dönemi aktardı. Herkesin telaşlı olduğunu ve daha yavaş bir hayat, seyahat ve aşk aradığını belirtti. Boşanmasının ardından arkadaşları ve ailesiyle bağının da koptuğunu kaydetti. İşte tam da bu dönemde, nereye gideceğini anlamaya çalışırken, aylardır görmediği mesaj ona ulaştı. Nihayet mesajı açıp cevap verdiğinde, saatlerce, günlerce, hiç kesilmeyen bir sohbet başladı. Çok geçmeden ilk buluşma gerçekleşti. Iris Sırbistan'a geldi ve Bojan, o dönemde günlük hayatında yaşadığı kaygıya ve korkuya rağmen, onu havalimanında karşılamak için güç topladı. Bu anı, ona sarıldığı anda uzun zamandır hissetmediği huzuru bulduğu bir dönüm noktası olarak aktardı. Bojan, 'O beni kurtardı. Beni tüm depresyonlardan çıkardı, hayatımı değiştirdi ve farklı düşünmemi sağladı. Ruhumun bir parçasının geri döndüğünü hissettim. Bu en gerçekçi olanı. Ona sarıldığımda işte bu oluyor. Sakinleşiyorum, sanki ilaç gibi. O benim için bir ilaç' sözleriyle duygularını belirtti. Üç aylık bir ziyaret olması beklenen şey, kısa sürede Iris'in kalma kararına dönüştü. Amerika'daki eski yaşam tarzına geri dönmek yerine, Iris, Srem'in kalbindeki Bingula'da Bojan ile yeni bir hayata başladı; bir ev satın alarak ortak bir yuva kurdular. Iris, köy yaşamından bahsederken, daha önce sahip olmadığı topluluk hissinin kendisi için ne kadar önemli olduğunu vurguladı. 'Burada bir topluluk var ve insanlar birbirlerine yardım ediyor. Bazen eve geliyoruz ve verandada bir kova dolusu patates bizi bekliyor. Kimin bıraktığını bilmiyoruz ama birinin fazlası varmış ve bizimle paylaşmış' şeklinde açıklamada bulundu. Iris, Sırbistan'da sadece bir partner değil, aynı zamanda bir aile de buldu. Bojan'ın ilk evliliğinden olan 13 yaşındaki oğlu Jimmy, onu hemen kabullendi ve kendiliğinden 'anne' demeye başladı; bu bağın bugün kopmaz olduğunu kaydettiler. Kaderin bir cilvesiyle aile yeniden genişledi. Iris'in Sırbistan'da kalmasından iki yıl sonra, emekli bir öğretmen olan annesi Darlin de onlara katıldı. İlk ziyaretinin ardından kızından ayrı kalmanın üzüntüsü ve Amerika'daki hayatından duyduğu hayal kırıklığıyla her şeyi geride bırakıp onların yanına taşınmaya karar verdiğini açıkladı. Geçici bir geliş olarak başlayan bu durum, kalıcı bir karara dönüştü; bugün birlikte yaşıyor, birbirlerine yardım ediyor ve birbirlerinden öğreniyorlar. Bu topluluk için doğal olarak bir sonraki önemli adım geldi; Iris, evlenmeden hemen önce Bingula'daki kilisede vaftiz edildi ve Milica adını aldı. Annesi de onunla birlikte vaftiz edilerek Dragica adını aldı. Iris, bu sayede ilk kez buraya gerçekten ait hissettiğini aktardı. Iris, 'Burası gerçekten heyecan verici, bu yıl kalıcı oturum ve vatandaşlık alıyorum. Ama insanın kendini evinde hissetmesini sağlayan şeyin bu olduğunu düşünebilirsiniz. Ancak beni ilk kez burayı evim olarak hissettiren şey aslında vaftiz oldu' sözlerini aktardı. Amerika'daki vaftiz şeklinin farklı olduğunu, buradaki geleneğin çok daha derin ve eski olduğunu ve bu geleneğe yaklaşmanın ve bunun bir parçası olmanın kendisi için önemli olduğunu vurguladı. 'Tek biraz şaşırdığım şey, başıma su dökülmesiydi, çünkü annemin başına geldiğinde 'Şimdi ne oluyor?' demişti' şeklinde bir ayrıntı bildirdi. Bugün geride bıraktığı hayattan çok uzakta olan Iris, tamamen farklı bir günlük hayat sürüyor. Günlerini bahçede, hayvanlarla ilgilenerek, onları besleyerek, çağırarak ve ailedenmiş gibi şefkatle bakarak geçiriyor; hayvanların da ona aynı şekilde karşılık verdiği görülüyor. Bingula'daki evlerinde Milica'yı bahçede, hayvanlarla ilgili günlük işlerini yaparken bulduk. Onları kolaylıkla besliyor, çağırıyor ve konuşuyordu; bir zamanlar ona tamamen yabancı olan köy yaşamının ritmine tamamen uyum sağlamış olduğu görülüyor. Bize temin ettiğine göre, Sırpça öğrenmeye devam ediyor. Başkalarının konuşmalarından her şeyi anladığını söylese de, kendisi hala konuşmada zorlandığını belirtti. Ancak Sırbistan ve Sırplar hakkında çok şey öğrendiği, yaşam biçiminden köydeki insanların zihniyetine kadar birçok şeyi kavradığı açıktır. Günlük hayatta yolunu buluyor, işlerin nasıl yürüdüğünü anlıyor ve en önemlisi, bu hayatı çekincesiz kabul etti. Hayvanları olsa ve onlarla ilgilenseler de, Bojan ve Milica henüz bundan geçimlerini sağlamıyorlar. Her ikisi de çevrimiçi işler yaparken, köy yaşamı onlara yiyecek, huzur ve tatmin hissi veriyor. Bu kombinasyonun şimdilik kendilerine en uygun olduğunu açıkladılar. Bugün dolu dolu bir aile hayatına sahip olsalar da, yolları zorluklardan arınmış değildi. Ortak bir çocuk sahibi olmaya çalıştıklarını ancak henüz başarılı olamadıklarını belirttiler. Tam da bu nedenle ve başkalarına da sevgi ve güvenlik sunma arzusuyla, gelecekte koruyucu aile olmayı ve hala inşa ettikleri evlerini en çok ihtiyacı olan çocuklarla paylaşmayı düşündüklerini bildirdiler.