"Popular Mechanics" dergisinin bildirdiğine göre, Bill Gates tarafından finansal olarak desteklenen Type One Energy şirketi, ABD'nin Tennessee eyaletindeki Claxton'da fütüristik bir nükleer füzyon enerji santrali inşaatına başlamak üzere Ocak ayının sonlarında ilk izin başvurusunu sundu. Şirket, "Infinity One" adı verilen bu stelleratör tipi reaktörün 2029'da faaliyete geçmesini planladığını belirtti. Güneşin ve diğer yıldızların çekirdeğindeki süreçleri taklit ederek elektrik enerjisi üretmek, günümüzde enerji alanında "kutsal kâse" olarak kabul edilmektedir. İnsanlığa sudan doğrudan nispeten ucuz ve temiz elektrik enerjisi sağlayabilecek füzyon reaktörleri, giderek daha uygulanabilir ve gerçeğe yakın hale gelmektedir. Amerikan şirketinin inşa etmeyi planladığı "Infinity One" füzyon reaktörü, stelleratör olarak bilinen belirli bir reaktör türüne aittir. Bu tasarım, plazmayı daha bilinen toka maklara benzer şekilde tutar ancak iç içe geçmiş ve son derece karmaşık bir manyetik bobin sistemi kullanır. Bu bobinler, plazma sıcaklığının 100 milyon santigrat dereceye kadar yükselmesini sağlayarak, füzyonun (atom çekirdeklerinin birleşmesiyle helyum oluşumu ve muazzam enerji açığa çıkışı) gerçekleşmesi için gerekli koşulu sağlamaktadır. Her iki teknoloji de enerji üretmek için nükleer füzyon sürecini kullanmasına rağmen, plazmayı stabilize etme yöntemleri açısından temel farklılıklar göstermektedir. Stelleratörler, ilk kez 1951 yılında ABD'de tasarlanmış olup, plazmayı yalnızca karmaşık bir harici manyetik bobin sistemi aracılığıyla tutar. Mühendislik ve yapısal olarak inşa etmesi son derece karmaşık olsa da, uzun vadede daha istikrarlı ve ticari bir enerji santralinin sürekli çalışması için önemli ölçüde daha uygun olduğu düşünülmektedir. Tokamaklar ise 1950'lerin ortalarında Sovyetler Birliği'nde geliştirilmiştir. Harici mıknatısların ve plazma içindeki güçlü bir elektrik akımının (genellikle bir torus şeklinde) kombinasyonunu kullanır. Tasarımı daha basittir, bu nedenle bu tür reaktörler şu anda enerji fazlası elde etmeye daha yakındır (Fransa'daki ITER projesi gibi). Ancak, toka mak'taki plazma daha az stabildir ve reaktör genellikle kısa darbeler halinde çalışır. N1info.ba'nın aktardığına göre, dünyadaki mevcut tüm toka maklar ve stelleratörler şu anda yalnızca deneysel nitelikteyken, uzmanlar gelecekte stelleratörlerin toka makların gelişimini yavaşlatan birçok stabilite sorununu aşabileceğine inanmaktadır. Type One Energy şirketi, reaktörü 2029 gibi erken bir tarihte faaliyete geçirme hedefini iddialı bir şekilde açıklamıştır. Fonksiyonel bir stelleratörün sadece üç yıl içinde elektrik şebekesine enerji sağlayabileceği fikri belirli bir bilimsel şüphecilikle karşılanmış olsa da, bu şirket sıfırdan başlamamaktadır. Şirketin bazı kurucuları, Almanya'daki dünyanın en büyük ve en gelişmiş deneysel stelleratör tesisi olan Wendelstein 7-X'in tasarımı ve yapımında doğrudan yer almıştır. Yeni reaktörü eski bir kömür yakıtlı termik santralin bulunduğu alanda inşa etmeyi planlamaktadırlar. Bu, yeni elektrik hatları ve iletim sistemleri inşa etmek yerine, mevcut enerji altyapısını basitçe kullanacakları anlamına gelmektedir.