Birleşik Krallık'taki Bristol Üniversitesi anatomi profesörü Mišel Spir, kadınların erkeklere göre daha sık idrara çıkma ihtiyacı hissetmelerinin yalnızca mesane büyüklüğüyle ilgili olmadığını, bunun anatomi, hormonal etkiler, organizma hassasiyeti ve hatta öğrenilmiş alışkanlıkların karmaşık bir birleşimi olduğunu açıkladı. Profesör Spir, "Sık idrara çıkma ihtiyacını sadece mesane boyutu değil, anatomik yapılar, hormonlar, vücut hassasiyeti ve hatta edinilmiş alışkanlıklar belirler," ifadesini kullandı. Mokran bešika (idrar kesesi), genişleyip büzüşebilen son derece uyumlu bir kas balonu gibi işlev görür. Bu esnekliği, iki temel yapı sağlar: Detrüsör adı verilen düz kas tabakası, yüksek esnekliği sayesinde mesanenin dolarken sürekli boşaltma sinyali göndermesini engeller. Doğru zaman geldiğinde güçlü bir şekilde kasılarak idrarın etkili bir şekilde dışarı atılmasını sağlar. İç yüzeyi kaplayan geçiş epiteli ise hacim değişikliklerine uyum sağlayarak gerilen ve büzüşen "biyolojik bir origami" gibi davranırken, daha derin katmanları idrarın potansiyel olarak zararlı içeriğinden korur. Profesör Spir, anatomik olarak erkek ve kadın mesanelerinin neredeyse aynı olduğunu, her ikisinin de yaklaşık 400 ila 600 mililitre idrar tutabildiğini belirtti. Ancak, farkın mesanenin bulunduğu alanda ve onu çevreleyen yapılarda ortaya çıktığını kaydetti. Çevresel organlardaki küçük değişikliklerin bile basınç ve idrara çıkma ihtiyacı hissine etki edebileceğini vurguladı. Kadınların daha düşük idrar hacimlerinde bile idrara çıkma ihtiyacını daha sık kaydettiğine dair araştırmaların, bunun hormonal etkiler, daha hassas sinir sinyalleri ve pelvik taban kaslarının özel rolüyle bağlantılı olduğunu aktardı. Pelvik taban, idrar kontrolünde kritik ancak çoğu zaman görünmez bir rol oynar; mesaneyi, rahmi ve bağırsakları destekleyen kaslardan oluşan karmaşık bir ağdır. Kadınlarda bu sistemin doğurganlık, hormonal dalgalanmalar veya yaş gibi faktörlere bağlı olarak değişikliklere daha yatkın olduğunu Profesör Spir açıkladı. Dış üretra sfinkteri de mesanenin bekçisi olarak işlev gören, istemli bir kas halkasıdır; fizyolojik ihtiyacı sosyal koşullarla uyumlu hale getirerek idrar yapma anı üzerinde kontrol sağlar. Ancak, Profesör Spir bu kasın zamanla tonusunu kaybedebileceğini, ama uygun egzersiz ve eğitimle tekrar güçlenebileceğini belirtti. Kadınlarda daha kısa üretral kanallar nedeniyle sık görülen idrar yolu enfeksiyonlarının da mesanenin hassasiyetini artırarak idrar yapma ihtiyacını sıklaştırabildiğini kaydetti. Profesör Spir, anatomiden öte, idrar alışkanlıklarının mesanenin algısını ve işlevini şekillendirdiğini vurguladı. Kız çocuklarının "her ihtimale karşı" tuvalete gitme veya umumi tuvaletlerden kaçınma alışkanlıklarının mesanenin kapasitesini azaltabileceğini, erkek çocukların ise daha uzun süre beklemeye teşvik edilmesinin daha fazla kontrol geliştirmelerine yardımcı olabileceğini aktardı. Mesane eğitiminin, tuvalete gitme arasındaki süreyi kademeli olarak uzatarak beyin ve mesane arasındaki geri bildirimi "sıfırlamayı" amaçladığını ve mesanenin toleransının eğitilebileceğini, ancak boyutunun değiştirilemeyeceğini bildirdi. Kegel egzersizleri gibi pelvik taban egzersizleriyle birleştirilen mesane eğitiminin, özellikle aşırı aktif mesane veya idrar kaçırma durumlarında kontrolün yeniden kazanılmasına yardımcı olduğunu belirtti. Profesör Mišel Spir, "Kadınların mesanesi daha küçük olmayabilir, ancak 'manevra alanı' hem anatomik hem de sosyal açıdan daha sınırlıdır. Bir dahaki sefere tuvalet molasında birisi gözlerini devirdiğinde, ona hatırlatın: Bu zayıf irade veya küçük bir rezervuar meselesi değil; bu vücut, alışkanlıklar ve hormonlarla ilgilidir," mesajını verdi.