Kolombiyalı Daniela Masias, Smederevska Palanka'daki hayatına dair, "Çocukken hep bir aile, büyük bir ev, bahçe ve köpekler istediğimi söylerdim. Şimdi Smederevska Palanka'daki hayatıma baktığımda, aslında o zamanlar hayal ettiğim her şeyi yaşadığımı anlıyorum" diye açıkladı. Masias, insanların bildikleri her şeyden uzakta, nihayet ait hissettikleri bir yerden bahseder gibi sakin ve samimi bir şekilde Sırbistan'dan bahsettiğini belirtti. Daniela, henüz tam oturmamış Sırpçasıyla ve kelimeleri dikkatle seçerek Smederevska Palanka'daki ilk kışını aktardı. Geniş bir gülümsemeyle, Sırbistan'da ilk kez akrabası olmayan insanlarla saatlerce aynı masada oturmanın, seni zaten seviyor ve en yakın ailen gibi kabul ediyor olmalarının ne demek olduğunu öğrendiğini belirtti. Ancak buraya ilk geldiğinde, varacağı ülke hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyordu. Sadece sevgilisi David'i tanıyordu. Sırbistan'dan önce Kolombiya, sonra Amerika, sonra Malta vardı. Kolombiya'da üniversiteyi bitirdi ve kendi deyişiyle tasasız bir hayat yaşadı. Ailesi onun eğitimini ödüyordu, işletme okuyordu ve en büyük sorumluluğu ders çalışıp bir gün ne iş yapacağını düşünmekti. Çok erken yaşta, Kolombiya'da gençlerin, ilerlemek için yeterli fırsat bulamama endişesiyle hayatlarını planlama konusunda zorlandıklarını fark ettiğini belirtti. Hayatının tamamen aynı kalacağını hayal edemediği için üniversiteden sonra önce Amerika'ya, sonra Malta'ya gitti. Orada yavaş yavaş hareket halinde yaşama, yeni dillere, sık ayrılıklara ve hayatının sürekli birkaç adres ile büyük bir valiz arasında bir yerlerde olduğu hissine alışmaya başladı. Malta'da, ikisinin de çalıştığı bir gece kulübünde David ile tanıştı. Daniela, "O güvenlik görevlisi olarak, ben ise Malta'nın en iyi gece kulüplerinden birinde hostes olarak çalışıyordum. Yakınlaşmaya başladık, ben ona İspanyolca öğrettim, o bana ilk Sırpça kelimeleri. O zamanlar Sırbistan hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyordum ve bugün bunun bir hata olduğunu düşünüyorum, çünkü Sırbistan'ın çok tarihi ve kültürü var" diye aktardı. Malta'da yaklaşık dokuz ay yaşadı. Arkadaşlarının yaşadığı Amerika'ya dönmeyi planlarken, David aile şirketinden dolayı Sırbistan'a dönmek zorunda kaldı. "Bana 'Deneyelim' dedi. Benim için yeni bir ülke ve yeni bir deneyimdi, zaten çok seyahat ettiğim için kendime 'Neden olmasın?' dedim" diye aktardı. O an ikisi arasında zaten bir şeyler vardı, ancak Daniela gülerek Kolombiya'da ve Avrupa'da aşkın aynı şekilde yaşanmadığını açıkladı. "Bizde bir kıza doğrudan onunla birlikte olmak isteyip istemediğini sormanız gerekir. Burada, eğer görüşüyor ve sürekli konuşuyorsanız, insanlar sizin bir çift olduğunuzu varsayar" diye kaydetti. Sırbistan'a gelmeden önce kısa bir Fransa gezisine çıktı ve David o zaman ona gerçekten kendisiyle gelmek isteyip istemediğini iyi düşünmesini aktardı. Malta'ya döndüğünde cevabı zaten biliyordu. "Ona 'Sırbistan nasılmış bakalım' dedim. Ve her şey böyle başladı" sözleriyle aktardı. David, aile şirketinin yönetimini devralmak için eve dönmek zorundaydı ve Daniela o zaman herhangi bir yere gidebilirdi. Amerika ona zaten tanıdıktı, Malta'da kendi kurduğu bir hayatı vardı, ailesi onu Kolombiya'da bekliyordu. Tüm bunların yerine Sırbistan'a bilet aldı. Kasım ayında Sırbistan'a geldi ve sonraki birkaç ay boyunca kendi deyişiyle sadece "Soğuk, soğuk, çok soğuk" diye aktardı. "David'in babasıyla tanıştığımda biraz korkmuştu ve sürekli ailemin tüm bunlar hakkında ne düşündüğünü, buraya neden geldiğimi ve David'inkilerin kötü insanlar olmasından korkup korkmadıklarını soruyordu. Ona ailemin bana çok güvendiğini ve bu kararı kendimin aldığını söyledim. Sonra şaka yaparak 'Eğer bana zarar verecekseniz, lütfen hemen söyleyin' dedim. O savaşta bir generaldi ve gerçekten çok ciddi ve kendinden emin görünen bir adamdı, ama kısa sürede aslında benim için endişelendiğini anladım. Her konuştuğumuzda bana ailemin nasıl olduğunu ve her şeyin yolunda olup olmadığını sorardı" diye açıkladı. Çocukken bile bahçeli ve köpekli bir evde yaşamayı hayal ettiğini, ancak o zamanlar bu resmin bir gün Sırbistan'ın küçük bir şehrinde yer alacağını kesinlikle tahmin edemeyeceğini vurguladı. Bugün David ile büyük bahçeli bir evde yaşıyor, iki köpekleri var – bir buldog ve bir Malta köpeği – ve bu hayat ona Kolombiya'da küçük bir kızken hayal ettiğine çok yakın görünüyor. Zamanla sevdiği adetleri de aktardı. Örneğin, Slava onun için tamamen yeni bir deneyimdi. Ailenin evi hazırlama, insanları bir araya getirme ve geleneği yaşatma şekli onda büyük bir izlenim bıraktı. Kolombiya'da dini bayramlar daha çok kiliseyle ilgiliyken, burada ilk kez adetlerin ailenin içinde ne kadar canlı olduğunu belirtti. Özellikle aynı şeylerin her yıl tekrarlanması ve genç nesillerin ebeveynlerinin ve büyükanne ve büyükbabalarının yaptıklarını sürdürmesi ona ilginç geldiğini belirtti. Özellikle David'in ailesinin 21 Kasım'da kutladığı Slava, Aranđelovdan'ın kendisi için önemli olduğunu belirtti ve gülerek iş yerinde de o gün izin aldığını aktardı. "Slava için hazırladığınız her şeyi, özellikle keki çok seviyorum. Henüz yapmayı öğrenemedim ama öğreneceğim, belki bu yıl" sözlerini kaydetti. Sırbistan'la ilgili hikayelerinde insanlar özel bir yer tutuyor. David'in babası, David'in arkadaşları, onların aileleri, komşular, onu sanki hep oradaymış gibi hemen hayatlarına dahil eden tüm bu insanların onu kabul etme şeklini çok daha fazla hatırladığını belirtti. Özellikle buradaki arkadaşlıkların ne kadar kalıcı olduğu ve insanların yıllarca birbirleri için ne kadar önemli kaldığı onu etkilediğini vurguladı. İnsanların neden sabah erken saatlerde rakı içtiğini, neden herkesin kafelerde sigara içtiğini ve kadınların karda topuklu ayakkabılarla nasıl yürüdüğünü anlamaya uzun süre çalıştığını aktardı. Birçok şeyin ona tuhaf geldiğini, ancak hiçbir zaman gidecek kadar tuhaf olmadığını belirtti. "Burada insanlar sürekli bana bakıyor, dik dik bakıyorlar, ama sanırım bunun nedeni farklı olmam, ten rengim ve hemen buralı olmadığımın fark edilmesi. Sık sık Filipinli olup olmadığımı soruyorlar, Kolombiyalı olduğumu söylediğimde ise şoka giriyorlar, ama o güzel şoka. Hep gülmeye başlıyorlar ve bir Kolombiyalı'nın Sırbistan'da nasıl bittiğini soruyorlar" diye aktardı. Bugün, birkaç yıl sonra, Daniela gülerek padezlerin hala sorun yarattığını, Sırp kışlarına muhtemelen asla tam olarak alışamayacağını ve rakının misafir karşılama ritüelinin bir parçası olmasının hala tam olarak net olmadığını belirtti. Ancak Sırbistan'daki birçok şey için hala aynı coşkuyla "şok" kelimesini sevimli bir şekilde uzatarak, onu burada şaşırtan ama aynı zamanda "kazanan" her şeyi yeniden hatırladığında bunu aktardı. "Eğer dili severseniz, yavaş yavaş diğer her şeyi de sevmeye başlarsınız" diyerek, aşk için evden uzaklara gitmeye karar veren insanlara ne tavsiye edeceğini açıkladı. Onun için her şey dille başladı; ilk beceriksiz cümlelerden ve Sırpça, İngilizce ve İspanyolca karışımından, adetlerin, insanların ve günlük hayatın ona yakın hale geldiği ana kadar. Slava'lar, uzun öğle yemekleri, küçük bir şehirde yaşam ve büyük bahçeli bir ev arasında bir yerlerde, Sırbistan birine geldiği bir yer olmaktan çıktı ve hayatının gerçekten ait olduğu bir yer haline geldiğini kaydetti.