Beograd'da bugün saat 18.00'de, Üniversite Rektörlüğü önünde "Bilgi Güçtür" başlıklı öğrencilik protestosu gerçekleştirilecek. Bu etkinlik, Okulun Koruyucusu Santo Sava'nın anlamını ve mücadelesini öne çıkarıyor, diyen Kreni-Promeni hareketinin lideri Savo Manojlović, bu konuyu ele aldı.

İki yıl önce, okul arkadaşım Priştine'deki eski öğretmenimizi ziyaret etmemi önerdi. Kragujevac'ı ziyaret ederek emekli öğretmenimizle bir araya geldik. Eskiden sert ama adil olan öğretmenimiz, zamanla aktivizminizi destekleyen ve benim de arkadaşım olan tanınmış sporcu için büyük bir hayran haline geldi. Sosyal medyada sürekli olarak bazen benimle bazen de ona karşı tartışmalara girdi.

O gün, kahkahalar ve nostalji iç içe geçti. Savaş bizi ayırmış olsa da, o odada öğretmenimiz ve çocukları ile birlikteki bağımızı yeniden hissettim. İlk harfleri ve sayıları öğreten, aynı zamanda temel ahlaki değerlerimizi aşılayan birine olan bu bağın kopmamış olduğunu anlamak mutluluk vericiydi.

Bu buluşmadan önce bir endişem vardı. Geçmişteki ideallerimin, bugünkü gerçeklik karşısında solup gideceğinden korkuyordum. Ancak öğretmenimiz, her zamanki gibi kararlı ve azim doluydu. Tek ebeveyn olarak iki oğlu Boban ve Aca ile birlikte yaşam mücadelesi vermişti. Priştine'deki savaştan sonra, Kosova ve Metohiya'nın zorlu bölgelerinde başka çocuklara bilgiye olan sevgiyi aşılamaya çalıştı.

Buluşmamızda, benim bir avukat olacağıma dair sıkça söylediği sözleri hatırladım. Bir zamanlar, bir camın kırılmasından dolayı idareci ile tartıştığımda bu yorumu yapmıştı. Ayrılırken, "Sen avukat olamadın ama hala birini savunuyorsun," diyerek gülümsedi.

Sırbistan'daki öğrencilik hareketi, bizi önce bir topluluk olarak dağıtan, ardından da bireyleri yok etmeye çalışan bir sisteme karşı sürdürdüğümüz bir mücadeledir. Bilgi ve diplomanın yerini, partizanca bir aidiyetin aldığı bir sistemle karşı karşıyayız; bu sistem, başarıların getirdiği mutluluğun yerini kıskançlık ve düşmanca tutumlarla doldurdu.

Bu mücadele uzun zamandır devam ediyor. Banovo Brdo'daki Parkici'nin korunmasında, Rio Tinto'ya karşı durmamızda ve vatandaşlara karşı ses bombası kullanımına göz yummadığımız zamanlarda bu savaşı verdik. Bu mücadelede herkes bir taraf seçiyor, bir tarafında durmamak kararı alsalar bile.

Eylemlere katılmayanları asla suçlamıyorum. Ama Valjevska Caddesi'nde yaşadığım bir anıyı hep taşırım: Yağmur yağıyor, sabah erken saatler; ATLAS firması güvenlik ekipleri orada ve parklama yapan bir adam "İşim var ama siz topluca direnirken geçemem," diyerek yanımızda duruyor.

Sırbistan'da iyi ile kötü arasındaki bu mücadele onlarca yıldır sürüyor. 27 Ocak 1997'de de devam etti, o tarihte Patrik Pavle öğrencilerin ve halkın yanında durdu. Zoran Đinđić suikastının ardından ise ülke, bilgi ve eğitimle gelişen modern bir ülke olma vizyonunun uzağında kaldı.

Öğrencilerin ve çevrelerindeki insanların sürdürdüğü bu mücadele, ailelerimiz, öğretmelerimiz veya komşularımız tarafından yazılan hikayelere dayanıyor. Büyük ve küçük ama hepsi aynı amaca hizmet eden bu mücadele, Sırbistan'ın nasıl bir ülke olacağına ve bilginin yeniden en büyük güç haline gelip gelemeyeceğine karar verdiğimiz bir süreçtir.