Sırbistan'ın başkenti Belgrad'da düzenlenen 23. Belgrad Dans Festivali kapsamında, Arjantinli sanatçı, oyuncu, yönetmen ve koreograf Lučijano Roso, “Apocalipsink_2” adlı solo gösterisiyle 31 Mart'ta Ložionica'da sahneye çıkacağını bildirdi. Roso, eserinin izleyiciyi düşünmeye ve kendi olmaya davet eden, pandemi dönemindeki izolasyon ile yaratıcılığa farklı bir açıdan bakan bir yapım olduğunu belirtti. Ünlü Paris günlük gazetesi Le Mond, Roso'nun sahne disiplinlerindeki ustalığını vurgulayarak, eşsiz yorumlar ve hareketler geliştirdiğini, müzikalite ve mizahı pandomim gibi tekniklerle birleştirdiğini kaydetti. Bu yaklaşımın sanatçının kırılganlığını ve derin duygularını ortaya koyduğunu, aynı zamanda karmaşık, teknoloji ve sosyal medya bağımlısı bir dünyada cesur karakter ve ruh hali değişimlerinde onu takip etmeye bir davet olduğunu açıkladı. “Görmek istediğin dans ol” sloganıyla 13 Mart – 8 Nisan tarihleri arasında gerçekleşecek festival, Belgrad, Subotica ve Novi Sad'da 12 ülkeden 15 topluluğu ağırlayacak ve 25 yeni koreografik eser sunacak. Roso'nun Marija Saccone ile birlikte yaratıp yönettiği “Apocalipsink_2” de bu eserlerden biri olarak aktarıldı. Sosyal medyada milyonlarca izlenmeye ulaşan Lučijano Roso, dijital dünyaya doğal bir geçiş yaparak izleyicilere ulaşıyor. Dansçı, lip-sync ve pandomim gibi sahne sanatlarını son sınırına kadar zorlayarak çok sayıda karakteri canlandırıyor. Pandemi sırasında izolasyon ve yaratıcılığa farklı bir bakış açısı sunmak için ilk versiyonu oluşturulan solo gösterisiyle izleyiciyi abartılı bir yolculuğa çıkarırken, modern dünyayı bir karikatür biçiminde sergiliyor. Roso, dairesinin yalnızlığında ona eşlik eden yaklaşık kırk çılgın ve esprili karakteri ustaca oynadığını belirtti. Bale ve çağdaş dans, Afrika dansları, caz ve hip-hop alanlarında eğitim alan Lučijano Roso; dansçı, oyuncu, yönetmen ve koreograf olarak kariyerine birçok yetkin isimle çalışarak devam etti. Analia Gonzales yönetimindeki Nandayure Topluluğu'nda dansçı, oyuncu ve koreograf olarak görev alan sanatçı, 2001'de ünlü perküsyon grubu “El Choque Urbano”ya katıldı. Grup ile önemli prodüksiyonlarda yer aldı ve Arjantin'in yanı sıra Peru, Brezilya, Uruguay, Paraguay, Kolombiya, Panama, Kosta Rika, Nikaragua, Guatemala, Hollanda, Güney Kore ve Suriye'de turneler gerçekleştirdi. Roso, 2009'da “Urraka” adlı perküsyon gösterisinin ve ardından ünlü fiziksel tiyatro topluluğu “Un Poyo Rojo”nun bir parçası oldu. Bu topluluk, 2020'de Avrupa genelindeki karantinaya rağmen Belgrad Dans Festivali'nde sahne almıştı. Nova.rs'e verdiği röportajda Roso, sahnedeki itici gücünün çocukluğundan beri hissettiği huzursuzluk olduğunu, vücudunun her zaman kendini ifade etme biçimi olduğunu aktardı. Hareket ve mimik aracılığıyla inanılmaz şeyler ifade edilebileceğini ve bunun evrensel bir dil olduğunu vurguladı. “Apocalipsink”in uluslararası festivallerde yoğun bir hayat sürdüğünü ve izleyicinin kendini bu hikayede hala bulmasının nedenini, günümüzde pandemi dönemine farklı bir perspektiften bakabilme mesafesine sahip olmamıza bağladığını açıkladı. Bu gösterinin, kendisi için o çılgın dönemi iyileştirmenin bir yolu ve yaratıcılığa bir övgü olduğunu belirtti. Tek başına sahnede olmasına rağmen bedeni, yüzü ve lip-sync teknikleriyle bir karakter galerisi yaratan Roso, karakterlerin ses kayıtları, sesler, gürültüler ve hatta hayvanlarla yapılan doğaçlamalar yoluyla kendiliğinden ortaya çıktığını kaydetti. Oyunculuk, dans ve performans arasında net bir sınır olmadığını, kendisi için bunun sadece keyif aldığı ve izleyiciyi de eğlenmeye ve birlikte oynamaya davet eden bir oyun olduğunu vurguladı. Mizahın çalışmalarında güçlü bir şekilde yer aldığını ancak genellikle ciddi ve evrensel soruları gündeme getirdiğini belirten Roso, gülmenin hayat hakkında sürekli sorgulama kadar gerekli olduğuna inandığını aktardı. Mizahı ciddi konulara hoş ve dürüst bir şekilde yaklaşmanın bir yolu olarak gördüğünü, bunun zihnimizi ve günlük hayatımızı “aldatmanın” bir yolu olduğunu açıkladı. Gösterinin, farklı ülkelerdeki izleyici tepkilerinin çok benzer olduğunu, çünkü hikayenin herkesi derinden etkilediğini vurguladı. Belgrad'ın çok sevdiği bir şehir olduğunu ve aynı izleyiciye farklı projeler gösterebilme fikrini sevdiğini belirten Roso, bunun süreklilik yarattığını ve insanlarla güçlü bir bağ kurmasını sağladığını aktardı. Bu harika şehre tekrar gelip eserin yeni versiyonunu festival izleyicisiyle paylaşmaktan mutlu ve heyecanlı olduğunu kaydetti. Çalışmalarında sıklıkla “yüksek sanat” ile popüler kültür arasındaki sınırları kaldırdığını belirten Roso, bunu çağdaş sanatın yeni, daha geniş bir kitleye ulaşma yolu olarak gördüğünü vurguladı. Sanatın uç noktaları birleştiren bir köprü olduğunu ve sanatçının görevinin bizi birleştiren bu bağlantı eksenini bulmak ve kimsenin bu deneyimden dışlanmamasını sağlamak olduğunu açıkladı. İzleyici gösterisinden sonra tiyatrodan ayrılırken ne götürmesini istediği sorusuna, bunların hepsinin bir karışımını, ama en önemlisi gülmeyi taşımalarını istediğini belirtti. Gülmenin sağlıklı olduğunu ve bu kadar hassas bir konuyla bu zorlu zamanlarda bunu başarmanın kolay bir görev olmadığını vurguladı. Gösterisinin aynı zamanda düşünmeye, hayatın ne kadar harika olduğunu fark etmeye, yeniden oynamaya, yaratmaya ve olduğumuz kişi olmaya bir davet olduğunu kaydetti. Belgrad Dans Festivali'ne, dünyanın dört bir yanından gelen özgür ve yaratıcı seslerin fantastik ve cesur platformuna minnettar olduğunu açıkladı.