Uçağa biniş sırasında, yolcu köprüleri büyük uluslararası havalimanları ve Kuzey Amerika'daki çoğu büyük şehir havalimanından uçmaya alışkın yolcular için bir standart haline geldiği belirtildi. Yolcu veya "gökyüzü" köprüsü, terminal kapısını uçağa bağlayan, yükseltilmiş, kapalı bir yaya geçididir. Yolcu köprüsüne sahip olmanın, yolcuların konforunu artırdığı ve terminale yürümek veya uçağa ya da uçaktan terminale götürecek bir otobüs beklemek zorunda kalma ihtiyacını ortadan kaldırdığı vurgulandı. Ticari bir havalimanında uçağa biniş sırasında yolcu köprülerinin en yaygın biniş yöntemi olduğu belirtildi. Bunların, terminalden uçağa doğrudan erişim sağladığı kaydedildi. Mobil merdivenlerin de özellikle düşük maliyetli havayolları tarafından sıklıkla kullanıldığı ve genellikle havayolları için daha ekonomik olduğu aktarıldı. Bununla birlikte, yolcu köprülerinin küçük bölgesel havalimanlarında maliyetler nedeniyle bir standart olmadığı ve asla olmayacağı ifade edildi. Bazı havayollarının da yolcu köprülerini tercih etmediği, İrlandalı düşük maliyetli havayolu şirketi Ryanair'in buna iyi bir örnek teşkil ettiği belirtildi. Havalimanları yolcu köprülerine yatırım yaptığında, bunların kullanımı için havayollarından ücret talep ettiği aktarıldı. Ryanair gibi düşük maliyetli taşıyıcıların ek maliyetler ödemek istemediği ve kar elde etmek için hızlı hizmetlere güvendiği kaydedildi. Uzak park alanlarının kullanılması yaygın bir alternatif olduğu bildirildi. Ancak uçağa entegre merdivenlerin de işlevsel olduğu açıklandı. Merdivenlerin küçük havalimanları söz konusu olduğunda önemli avantajlar sunduğu, ancak potansiyel maliyet tasarruflarının artan ağırlıkla dengelenme riski taşıdığı kaydedildi. Merdivenlere sahip olmanın birçok avantajı ve dezavantajı bulunduğu belirtildi. Merdivenlere sahip en eski uçaklardan bazılarının Martin 2-0-2 ve Martin 4-0-4 olduğu, Douglas DC-3'ün de bunlarla sonradan donatıldığı belirtildi. Havalimanlarının bugünkü gibi tesislere sahip olmadığı ilk zamanlarda, Fransız Sud Caravelle gibi neredeyse tüm küçük yolcu uçaklarının gövdenin arka kısmında, kuyruğun altında merdivenleri bulunduğu kaydedildi. Amerikalı uçak üreticilerinin, McDonnell Douglas DC-9 ve MD-80 dar gövdeli jet ailesine benzer merdivenler kurduğu aktarıldı. Avrupa'da, British Aircraft Corporation (BAC) arka merdivenleri BAC One-Eleven'a entegre ettiği bildirildi. Gövdenin altına gizlenebilen merdivenlere sahip en bilinen uçağın Boeing 727 olduğu açıklandı. Kısa pistlerde ve sınırlı tesislere sahip havalimanlarında kullanılmak üzere tasarlanan Boeing 727'nin, entegre merdivenlerinin yanı sıra kendi güç kaynağına ve burun iniş takımında frenlere sahip olduğu belirtildi. Günümüzde çoğu küçük yolcu uçağının, Embraer ERJ-145 gibi banliyö hatlarında popüler olan uçaklar da dahil olmak üzere entegre merdivenlere sahip olduğu belirtildi. Birçok turboprop ve özel jette merdivenlerin genellikle kapılara yerleşik olduğu ve zemine kadar uzandığı, bazılarının ise kabinden aşağı inen katlanabilir merdivenler kullandığı aktarıldı. Boeing 737'nin, hava merdivenleri bulunan en yaygın büyük ticari uçak olduğu bildirildi. Boeing 737'nin yere yakın olması nedeniyle, kabinden yere inmek için sadece 12 basamak gerektiği, bunun da onu nispeten hafif kıldığı kaydedildi. Boeing'in 737 müşterilerine, kabinin hem ön hem de arka tarafında katlanabilir merdiven seçeneği sunduğu belirtildi. Ryanair'in bu özelliği sevdiği çünkü yolcuları uçağın hem önünden hem de arkasından indirip bindirerek 30 dakikadan kısa süren dönüş süreleri sağlayabildiği ifade edildi. Eğer bir yolcu köprüsü kullanılırsa, yolcuların yalnızca uçağın önünden inip binebildiği vurgulandı. Ryanair'in bu entegre merdivenlerin başlıca kullanıcısı olduğu, ancak WestJet de dahil olmak üzere diğer bazı havayollarının da bazı uçaklarında bunları kullandığı aktarıldı. Airbus A320'nin genellikle entegre hava merdivenleriyle sunulmadığı belirtildi. Bunun bir nedeninin, bu özelliği önceki modellerden miras almamış olması (737'nin yaptığı gibi) olduğu kaydedildi. Yerin üzerindeki mesafenin de 737'ye göre daha fazla olması nedeniyle daha uzun (ve daha ağır) merdivenlerin gerekeceği vurgulandı. Bazı özel jetlerin de merdivenlere sahip olduğu aktarıldı. Lockheed L-1011, Ilyushin Il-86 ve Air Force One VC-25 uçakları dışında, az sayıda geniş gövdeli uçağın entegre merdivenlere nadiren sahip olduğu bildirildi. Kapılarının, daha küçük uçaklara göre yerden önemli ölçüde daha yüksek olduğu belirtildi. Rus Ilyushin'in ilginç bir özelliğinin, merdivenlerin uçağın alt kargo güvertesinden yolcu kabinine çıkması olduğu açıklandı. Yolcular uçağa bindiğinde bagajlarını kargo alanına bıraktığı, ardından başka merdivenlerle yolcu kabinine çıktığı aktarıldı. Her şey kargo alanına yerleştirildiği için, üst bagaj bölümlerinin olmadığı belirtildi. Bunun kabine ferah, açık bir his verdiği kaydedildi. Bahsedilmesi gereken arka merdivenlere sahip bir diğer uçağın ise, Boeing 727'ye benzer merdivenleri olan 100/120 koltuklu, üç motorlu Rus Yak-42 olduğu ifade edildi. Fransız ordusunun Sud Caravelle uçağının arka merdivenlerini paraşüt atlayışları için kullandığı, bunun da banka soyguncusu D. B. Cooper'a ilham vermiş olabileceği belirtildi. 24 Kasım 1971 tarihinde, Northwest Airlines Boeing 727 uçağında bulunan Cooper'ın, bir bombası olduğunu ve 200.000 dolar istediğini bir hostes veya hosta söylediği aktarıldı. FBI'a göre, para kendisine verildikten sonra yolcuları serbest bıraktığı ve pilotlara Meksiko Şehri'ne yapılacak bir uçuş için yakıt ikmali yapmalarını söylediği kaydedildi. Kalkıştan otuz dakika sonra Cooper'ın uçağın arka merdivenlerini açtığı ve parayla birlikte geceye doğru paraşütle atladığı belirtildi. Bugüne kadar kimsenin ona ne olduğunu bilmediği ifade edildi. Diğerlerinin de takip eden yıllarda bu başarıyı tekrarlamaya çalıştığı, ancak hepsinin tutuklandığı bildirildi.