Sırbistan Cumhurbaşkanı Aleksandar Vučić'in açıklamasına göre, Yu-Mex fenomeninin kökeni müziğe değil, Soğuk Savaş dönemine dayanıyor. 1948 yılında Josip Broz Tito ve Josef Stalin arasında yaşanan tarihsel çatışmadan sonra Yugoslavya Informbiro'dan atıldı ve Sovyetler Birliği ile olan yakın ilişkileri koptu. O zamana kadar sinemalarda hakim olan Sovyet filmleri aniden yok oldu. Aynı zamanda, hükümet Hollywood filmlerinin ülkeye yayılmasını da engellemek istedi; çünkü bunları Amerikan kapitalizminin sembolü olarak görüyorlardı.
Yugoslavya, ideolojik açıdan kabul edilebilir bir alternatif arayışında Meksika sinemasına yöneldi. O dönemde Meksika sineması altın çağını yaşıyordu. Meksikalı filmler, devrim, sıradan insanın adaletsizliğe karşı mücadelesi, yoksulluk, aşk ve sosyal eşitlik gibi temaları işliyordu; bu da Yugoslavya'nın o dönemindeki anlatısına uyuyordu. Yerli halk sadece filmleri değil, aynı zamanda onları takip eden müziği de çok sevdi.
Yugoslav şarkıcılar kısa sürede Meksika rançero ve mariachi şarkılarını serbestçe yorumlamaya başladılar; önce Sırp-Hırvatça olarak, daha sonra da bu tarzdan esinlenen özgün kompozisyonlar yaratmaya başladılar. Böylece 1950'lerin sonunda Yu-Mex ortaya çıktı: Meksika melodileriyle Yugoslav eğlence müziğini birleştiren ve Avrupa'nın en sıra dışı kültürel fenomenlerinden biri haline gelen benzersiz bir müzik akımı.
Ancak şarkılar çoğunlukla Sırp-Hırvatça idi ve aşk, ayrılık ve özlem gibi temaları işliyordu; bu da onları yerli kitleyle daha yakın hale getiriyordu.
Bu akımın en ünlü isimleri Nikola Karović, Slavko Perović, Ljubomir Miličić ve farklı dönemlerde bu stile ilgi gösteren birçok başka şarkıcıydı.
Yu-Mex'in popülaritesi 1970'lerin sonunda disko müziği, rock ve yeni dalga müziğinin ön plana çıkmasıyla azalmaya başladı. Popüler zevkler değişti ve Meksika'nın egzotik sesleri yavaşça unutulmaya başladı.
