["Harvard Üniversitesi'nden psikolog ve yazar Profesör Dr. Ross W. Greene, günümüz çocuklarında gözlemlenen depresyon, anksiyete ve kronik okula devamsızlık oranlarındaki artışın 'şımartılmışlık'tan değil, 'derin rahatsızlıklardan' kaynaklandığını bildirdi. Greene, çocukların bu davranışlarının bir iletişim biçimi olarak ele alınması ve yetişkinlerin problem çözmede daha katılımcı ve önleyici bir yaklaşım benimsemesi gerektiğini vurguladı.", 'İstatistiklerin bu durumu doğruladığını kaydeden Profesör Greene, pandeminin durumu kötüleştirmiş olsa da, zihinsel sağlık sorunlarındaki kötüleşme eğiliminin çok daha önce başladığını belirtti. Binden fazla çocukla yaptığı çalışmalar sonucunda Greene, gözlemlenen belirtilerin itaatsizlik veya irade eksikliği olarak değil, derin bir sıkıntının işaretleri olarak görülmesi gerektiğini açıkladı. Çocukların, tıpkı bebeklerin açlık veya rahatsızlığı ağlayarak belirtmesi gibi, davranışları aracılığıyla bir şeylerin ters gittiğini gösterdiğini kaydetti.', 'Son yıllarda çocukluğu daha karmaşık hale getiren sayısız toplumsal değişim yaşandığını aktaran Greene, okullardaki şiddetin hem öğrenciler hem de ebeveynler ve öğretmenler arasında kalıcı bir korku ve güvensizlik ortamı yarattığını ifade etti. Eğitim sisteminin, çocukların gelişimsel farklılıklarını göz ardı eden yüksek standartlara ve testlere dayandığını, herkesin bireysel yeteneklerine bakılmaksızın aynı sonuçları beklemesinin ek bir stres yarattığını dile getirdi. Sosyal medya ve akıllı telefonların yeni bir baskı boyutu getirdiğini, çocukların önceki nesillere göre çok daha erken yaşlarda, rahatsız edici içerikler de dahil olmak üzere büyük miktarda içeriğe maruz kaldığını belirtti. Aynı zamanda, zihinsel sağlık uzmanı eksikliğinin ciddi boyutlarda olduğunu, birçok ortamda çocukların ve ailelerin zamanında yardıma ulaşmakta zorlandığını vurguladı. Siyasi ve toplumsal bölünmelerin, çocukların da çevrelerinde gördükleri ve duydukları gerilimlere karşı bağışık olmaması nedeniyle büyüdükleri ortamdaki atmosferi daha da ağırlaştırdığını kaydetti.', 'Profesör Greene, teşhislerin genellikle bir çocuğun nasıl zorlandığını tanımladığını ancak nedenini açıklamadığını ifade etti. Sadece semptomlara odaklanmak yerine, baskı yaratan koşulların anlaşılması gerektiğini belirten Greene, bu koşulların bazılarının daha geniş toplumsal nitelikte olduğunu ve bireysel ailelerin kontrolü dışında olduğunu, ancak ebeveynler ve öğretmenlerin günlük zorluklar (akran çatışmaları, akran zorbalığı veya izolasyon, zamanında fark edilmeyen okul güçlükleri, ekran kullanımı, uyku, beslenme veya diğer alışkanlıklar konusundaki aile içi anlaşmazlıklar) konusunda çok şey yapabileceğini açıkladı.', "Greene'e göre, yetişkinlerin tek taraflı çözüm dayattığı modelden farklı bir yaklaşım benimsenmelidir. İlk olarak, problem çözmenin ortaklaşa olması gerektiğini, çocukların çözüm bulma sürecine katıldıklarında daha işbirlikçi olduklarını ve bunun güven ilişkisini güçlendirdiğini aktardı. İkincisi, bir problem tırmanmadan önce proaktif davranmanın önemli olduğunu, birçok zorluğun öngörülebilir olduğunu ve önceden çözülebileceğini kaydetti. Üçüncüsü, odak noktasının sadece davranış değil, davranışın nedeni olması gerektiğini, çocukların bu baskının bir sonucu olan davranışları yerine kendilerini rahatsız eden sorunlar hakkında daha kolay konuşacaklarını vurguladı. Son olarak, ceza ve ödüllerin kalıcı bir çözüm olmadığını, kısa vadede motive edebilseler de depresyonu, anksiyeteyi veya sorunların daha derin nedenlerini çözmediğini belirten Greene, çoğu çocuğun ek motivasyona değil, onları dinlemeye ve durumdan çıkış yolu bulmalarına yardım etmeye hazır yetişkinlere ihtiyacı olduğunu ifade etti.", 'Sıkı kontrole dayalı ebeveyn yaklaşımlarının bir zamanlar sonuç vermiş olabileceğini ancak bunun her çocuk için uygulanabilir olduğu anlamına gelmediğini dile getiren Greene, deneyimlerin güç ve cezalandırmaya dayalı yaklaşımların, özellikle zaten ciddi zorluklarla mücadele eden çocuklarda durumu sıklıkla kötüleştirdiğini gösterdiğini aktardı. Belirli bir yöntemin sonuç vermemesi durumunda çözümün o yöntemi yoğunlaştırmak değil, yaklaşımı değiştirmek olduğunu kaydetti.', "Profesör Dr. Ross W. Greene, yirmi yılı aşkın bir süre Harvard Tıp Fakültesi'nde ders verdiğini, bugün Virginia Tech Üniversitesi'nde psikoloji doçenti ve Sidney Teknoloji Üniversitesi'nde öğretim üyesi olduğunu belirtti. Çalışmalarının, çocuklara aidiyet, umut ve anlayış duygusunu geri kazandıracak destek modelleri bulmaya odaklandığını dile getirdi."]