Kaliforniya'da bulunan San Andreas Fayı boyunca meydana gelebilecek güçlü bir depremin Los Angeles'ı sarsarak altyapıyı yok etmesi, yangınlara neden olması ve heyelanları tetiklemesi senaryosu, bilim insanlarını endişelendiriyor. Araştırmacılar, böyle bir felaketin ne zaman ve nasıl meydana gelebileceğini on yıllardır belirlemeye çalıştı. Araştırmacılar, yeni bir çalışmaya göre, bu tür bir depremin çok daha yıkıcı sonuçlara yol açabileceğini ve daha geniş bir alanı etkileyebileceğini vurguladı. CNN, araştırmacıların böyle bir depremin sonuçlarının daha önce düşünülenden çok daha yıkıcı olabileceği ve çok daha geniş bir alanı kapsayabileceği konusunda uyardığını bildirdi. Yeni çalışmalar, San Andreas Fayı'nın güney kısımlarının ve komşu San Jacinto Fayı'nın bazı bölgelerinin son 1.000 yılın en yüksek enerji birikimi seviyesine ulaştığını, bunun da güçlü bir deprem olasılığını artırdığını kaydetti. Çalışmanın yazarları, bu iki faydan herhangi birini güçlü bir sarsıntının vurması durumunda, sismik dalgaların sözde "sismik geçit" aracılığıyla diğerine de yayılabileceğini belirtti. Çalışma, böyle bir durumda, yıkımın Los Angeles'ın kuzeyinden San Bernardino ve Riverside üzerinden Güney Kaliforniya'daki Coachella Vadisi'ne kadar eş zamanlı olarak yayılacağını aktardı. Araştırmaya katılmayan San Diego Eyalet Üniversitesi'nden jeolog Matthew Weingarten, "Bazı fayların enerji salınımında geciktiğini gayri resmi olarak sık sık söyleriz, ancak bu sistemde son 1.000 yılda olduğundan daha fazla enerji biriktiğini gösteren fizik tabanlı bir tahminimizin olması çok önemli" şeklinde açıkladı. Depremler, Dünya kabuğundaki çatlaklar boyunca kaya kütlelerinin birbirine göre hareket ettiği faylar boyunca ani bir kayma meydana geldiğinde, yıllardır biriken enerjinin serbest kalmasıyla oluşur. Tektonik plakaların hareketi nedeniyle gerilim artar, ancak fayların belirli kısımları "kilitli" kalır, yani serbestçe kayamazlar. Los Angeles şehir merkezinin 100 kilometreden daha az kuzeydoğusunda, tektonik gerilim bir asırdan fazla bir süredir San Andreas ve San Jacinto faylarının güney kısımları boyunca birikiyor. Her iki fay da Pasifik ve Kuzey Amerika tektonik plakaları arasındaki sınırı temsil eder; bu plakalar her yıl birbirine sadece birkaç santimetre hareket ederken, fayların bazı kısımları blokludur. Bu nedenle, bu segmentlerde yıllardır maksimum gerilmiş bir yay gibi gerilim oluşur, ancak enerjiyi serbest bırakacak bir yer bulamaz. Önceki analizler, önümüzdeki on yıllarda San Andreas Fayı'nın güney kısmını en az 6,7 büyüklüğünde bir depremin vurma olasılığının yüzde 50'den fazla olduğunu belirtti. Ancak San Andreas ve San Jacinto fayları, araştırmacıların "sismik geçit" olarak adlandırdığı Cajon Geçidi olarak bilinen bir alanda birleşiyor. Bilim insanlarının Cajon Geçidi üzerinden geçtiğine inandığı 1812 Wrightwood yakınlarındaki 7,5 büyüklüğündeki deprem sırasında, kırılma hem San Andreas hem de San Jacinto fayları boyunca yayılarak 40 kişinin ölümüne neden oldu. Çalışma, bugün bir deprem Cajon Geçidi üzerinden yayılır ve her iki fayı da etkilerse, sonuçları son derece ciddi olacağını ve geniş bir alanı etkileyeceğini belirtti. Aynı zamanda, birçok şehirdeki ana otoyollar, demiryolları ve enerji koridorları dahil olmak üzere kritik altyapının tehlikeye gireceğini vurguladı. Çalışmanın baş yazarı ve İsviçre'deki Bern Üniversitesi'nden jeofizikçi Lilian Burkhard, "Cajon Geçidi üzerinden her iki fayın ortak bir kırılması olursa, büyüklük 7,4 ile 7,8 arasında olabilir ve etkilenen alan sadece bir fayı etkileyen bir depremden çok daha büyük olur" şeklinde açıkladı. Araştırmacılar, depremlerin neden bazen Cajon Geçidi üzerinden yayıldığını belirlemek için her iki faydaki son 1.000 yıllık sismik aktiviteyi yeniden yapılandırdı ve gerilimin nasıl biriktiğini ve serbest kaldığını izledi. Depremlerin, her iki tarafın da yaklaşık olarak aynı yüksek gerilim seviyesine sahip olduğu zamanlarda bu birleşme noktasından geçtiğini tespit ettiler. Burkhard, "Bugün tam da böyle bir duruma yaklaşıyoruz" şeklinde kaydetti. Simülasyona göre, San Jacinto Fayı'ndaki San Bernardino segmenti, bin yıllık yeniden yapılandırmadaki en yüksek kayıtlı yük olan 3,6 megapaskala ulaştı; bu yaklaşık 50 yıl öncesine göre daha yüksek bir değer. San Andreas Fayı'ndaki Güney Mojave segmenti ise 2,8 megapaskala ulaştı ve on yıl önce kaydedilen önceki rekoru geride bıraktı. Hawaiʻi Üniversitesi'nde araştırmanın çoğunu yürüten Burkhard, daha önceki simülasyonların, bu iki segment arasındaki gerilim farkının sadece 0,3 megapaskal olduğunda depremlerin Cajon Geçidi'ni geçmeyi başardığını belirtti. Bugün bu farkın 0,8 megapaskal olduğunu açıkladı. San Andreas fayı üzerindeki gerilimi ve deprem tetiklenmesini inceleyen ekibiyle birlikte çalışan Weingarten, "Bu araştırmadaki yeni olan şey, gerilimin zamanla arttığı bilgisi değil; bunu uzun zamandır biliyoruz. Anahtar bulgu, bu birleşme noktasının her iki tarafındaki gerilim oranının, bir sonraki depremin sınırlı kalıp kalmayacağını veya her iki fayı da etkileyen çok daha büyük bir kırılmaya dönüşüp dönüşmeyeceğini belirleyebileceğidir" şeklinde belirtti. Burkhard, araştırmanın amacının panik yaratmak değil, acil hazırlık ihtiyacına dikkat çekmek olduğunu vurguladı. "Güney Kaliforniya ciddi ve giderek artan bir sismik riskle karşı karşıya. Hazırlık zamanı şimdi, bir sonraki depremden sonra değil" şeklinde açıkladı.