Psikolog ve psikoterapist Jovana Stojković, dışarıdan neşeli ve sorunsuz görünen, ancak iç dünyalarında derin depresyon yaşayan kişilerin "maskeli depresyon" olarak adlandırılan durumla mücadele ettiğini bildirdi. Stojković, toplum içinde bakımlı, başarılı ve gülümseyen görünen, ancak evde bambaşka bir tablo sergileyen bir kadının örneğini aktardı. Bu kadının aylardır çarşaf değiştirmemiş, kirli pijamalarla dolaşan, ailesel sorunlarla boğuşan, uykusuzluk çeken ve intihar düşünceleri olan iki farklı yüzünü anlattı. "Blic" ile yaptığı röportajda Stojković, depresyonun "kelimenin tam anlamıyla tüm dünyada 20 yıldır en yaygın tanı" olduğunu vurguladı. Günümüzde hayatı boyunca en az bir depresif epizot geçirmemiş bir kişiyle karşılaşmanın zor olduğunu kaydeden Stojković, istatistiklere göre her iki veya üç kişiden birinin depresif olduğunu belirtti. Bu durumun, insanların psikoterapiye başvurmalarının bir numaralı nedeni olduğunu açıklayan Stojković, bireylerin fiziksel ve zihinsel acı, boşluk ve sinirlilik yaşadığını, özellikle de her şey yoluna girmişken kendilerini kötü hissettiklerinde depresyonun kanıtlandığını aktardı. Psikolog Jovana Stojković, depresif bir kişinin temel özelliklerinin ilgi kaybı, içe kapanma, sinirlilik ve temel ihtiyaçlara karşı isteksizlik olduğunu kaydetti. Çoğunlukla göğüste fiziksel ağrı hissettiklerini belirten Stojković, gerçek klinik depresyonun ise çok kısa sürede kilo kaybı veya alımı, yıkanma isteksizliği, fiziksel olarak tamamen ihmal etme ve iş yapma yeteneğini kaybetme gibi daha ciddi semptomlarla ilişkilendirildiğini vurguladı. Bu semptomların sürekli olarak dört ila altı hafta sürmesi gerektiğini açıklayarak gerçek klinik depresyonun teşhis edilebileceğini aktardı. Stojković, yazının başında verilen örnekte olduğu gibi, "gülümseyen depresyon" olarak adlandırılan durumun çok daha tehlikeli ve yaygın olduğunu belirtti. Hayattan yorulmuş bu kişilerin gülümsemelerinin bir maske, bir savunma ve günlük hayatla başa çıkma yolu olduğunu kaydeden Stojković, genellikle gerçek klinik depresyonu olan kişilere kıyasla intihara daha yatkın olduklarını vurguladı. Klinik depresyonda olanların yardım aradığını, çünkü önceliklerinin zihinsel ve fiziksel acıdan kurtulmak olduğunu açıklarken, maskeli depresyonun ise dışarıda gülen ancak içten içe öyle hissetmeyen kişileri tanımladığını aktardı. Bu kişilerin psikolojik durumlarını gizlediklerini ve durumlarını maskelemek için çok fazla enerji harcadıkları için günlük kapasitelerini kaybettiklerini kaydetti. Acılarını örtbas ettiklerini, açıklamak istemediklerini belirten Stojković, bazılarının "iyiyim" demekten ve gülümsemekten başka bir şey açıklamanın daha kolay olduğunu düşündüğünü vurguladı. Utandıklarını veya çevrelerini yüklemek istemediklerini de aktaran Stojković, genellikle başkalarının önünde güçlü olmaya alışkın, toplumda öncü rol oynayan kişiler olduklarını ifade etti. Mizahın, özellikle ironi ve kara mizahın, onlar için bir hayatta kalma mekanizması olduğunu açıklayan Stojković, zayıflıklarının görülmesini istemediklerini ve birincil ailelerinde duyguların, özellikle de "ağlama, zayıflık gösterirsin, güçlü ol" gibi ifadelerle büyüdükleri için yasaklandığını öğrendiklerini kaydetti. Jovana Stojković, bu kişilerin görsel olarak çok bakımlı olduklarını açıkladı. Kadınların güzel makyajlı, işte çok fonksiyonel olduklarını belirten Stojković, tüm bunların sadece psikolojik durumlarını maskelemekten ibaret olduğunu vurguladı. Ancak kendi başlarına kaldıklarında, eve geldiklerinde, dört duvar arasına kapandıklarında artık hiçbir etkileşim veya yaşama isteği olmadığını kaydetti. Bir ilişkide iseler genellikle partnerlerine karşı reddedici davrandıklarını, ailenin ve evliliğin işlevsizleştiğini, kimsenin bir şey yapmadığını ve depresif kişinin bu durumuyla bütünleştiğini aktardı. Maskeli depresyonu olan kişilere nasıl yardım edileceği sorusuna yanıt olarak Stojković, en iyisinin onların kendilerini güvende hissedecekleri bir çevre, bir arkadaş bulmaya karar vermeleri olduğunu kaydetti. Bu hayatta kendilerine bu kadar eziyet etmeye hakları olmadığını, mutlu olmaya hakları olduğunu öncelikle kendilerine itiraf etmeleri gerektiğini belirtti. Ekstra ceza çekmelerine gerek olmadığını düşündüğünü açıklayan Stojković, maskeli depresyon söz konusu olduğunda yaşadıkları zihinsel acının hiç de kolay olmadığını ve bu konuda yalnız olduklarını vurguladı. Stojković, böyle bir kişinin işsiz olması durumunda onu işe zorlamanın ve "neden çalışmıyorsun" gibi sözlerle saldırmanın en kötüsü olduğunu bildirdi. Depresif bir kişiyi çalışmaya zorlamanın ters etki yaratacağını belirten Stojković, aile üyelerinin iş bulurlarsa her şeyin düzeleceğini düşündüğünü ancak o kişinin işte yeterince iyi olamayacağını vurguladı. Uygulamada defalarca, ailelerin müvekkillerini işe zorladığı örneklerle karşılaştığını aktardı. "Yapmayın, iki ay bırakın, iki ayda hiçbir şey değişmez, kişinin psikolojik olarak stabilize olması gerekir" dediğini ancak ailelerin bunu anlamadığını kaydetti. Bir iş, sonra bir başka iş denendiğini ve kronik yorgunluk nedeniyle kişinin elbette başarısız olduğunu, özellikle de güzellik salonu gibi pozitif olması gereken hizmet sektörlerinde bu durumun yüzlerinden anlaşıldığını açıkladı. Bunun işten çıkarılma veya kendi isteğiyle ayrılma ile sonuçlandığını belirten Stojković, sonrasında kişinin daha da depresyona girdiğini ve kendini tamamen kaybettiğini vurguladı. Hiçbir müvekkilinin işe başlayarak depresyondan kurtulduğunu görmediğini kaydeden Stojković, sabah işe kalkmanın onlar için en kötüsü olduğunu, çünkü güne "bu günü nasıl geçireceğim" cümlesiyle başladıklarını aktardı. Bu nedenle intiharların çoğunun şafak vakti, sabah 5 ile 6 arasında gerçekleştiğini açıkladı.