Sırbistanlı ünlü televizyoncu Saşe Popović'in vefatının ardından eşinin ağlaması izleyiciyi derinden etkiledi. Suzana Jovanović, "Amidži şov" programına konuk olarak kaybettiği eşi hakkında duygusal anılar paylaştı.
Suzana Jovanović, programın başında yaşadığı zorlu günleri anlatırken, sürekli ağladı.
- Ben yavaşça normale dönmeye çalışıyorum. Tek başıma, ailemle kalıyorum ve zihnim hala olanları işlemekte. Ölümünü söylemek çok zor, yeni bir boyuta geçtiğini söylemek daha da zor. Tüm gelenekleri yerine getirdim ve defnini gerçekleştirdim. Şimdi onu ziyaret ettiğimde sanki evimi temizliyorum, solmuş çiçekleri alıp eve gidiyorum. Kalp ve ruh hala acıyor - programın başında "Amidži şov"da açıkladı.
- Pazar günleri nasıl geçiyor? - Ognjen sordu.
- Diğer günler gibi, kalktığımda yatakta Sale'nin yattığı tarafı görüyorum... Neyse ki evim benimle ve bana arkadaşlık ediyor, boşluğu dolduruyor ama tabii ki kimsenin onu değiştiremeyeceğini biliyorum. Kızım hala benimle yaşıyor, henüz kendi evine taşınmadı. Çalışan insanlar var, sorumluluklarım var. Ben de oturup ağlamak istiyorsam bile yapamam çünkü sürekli telefonlar geliyor, eve eşya almak için görüşmeler yapıyoruz, ustalar arıyor ve üzülmek için zamanım yok - devam etti.
- Tek başına kalmaktan korktun mu? - sunucu sordu.
- Ölümünden sonra ilk sabah güneş doğduğunda çok ağladım. 40 gün boyunca evden çıkmadım ve sürekli ağladım. Nasıl yapacağımı, onun yaptığı her şeyi nasıl yöneteceğimi sorguladım. Sadece bir ev kadını gibi oturup yemek pişirmedim. Sale'nin tüm ilk fikirlerini biliyordum, nasıl görüneceğini biliyordum, tüm formatların senaryosunu önceden biliyordum. Bir gece üçte kalkar, yastığı koyardı ve sonra yeni bir sezon fikri olduğunu söylerdi, kör seçmeler yapardık, hepsini biliyordum. Bana sorardı: "Sule, halk nasıl tepki vereceğini düşünüyorsun? İnsanlara hoşuna gidecek mi?" Ben halk çocuğuyum, insanların nasıl düşündüğünü biliyorum, ne görmek ve duymak istediklerini biliyorum. İyi olanı ve değiştirilmesi gerekeni söylüyor ve böylece birbirinizi tamamlıyorduk. Şimdi onu geri getirmek için her şeyi verirdim ama imkansız - dedi Suzana.
- Benden önce gitti, bu beni en çok üzdü. Yemek yemekte, oturmakta, yürümekte zorlanıyordu, bu en korkunçtu. Ona ağrı kesici ve uyku ilacı veriyordular, uyuya kalıp acı hissetmesinler çünkü son aşamada çok kötü acılar çekiyorlardı.
