Popular dizi Fargo'nun beşinci ve son sezonunda Ole Mannen adında sıra dışı bir karakter yer alıyor. Hikaye modern Minnesota'da geçiyor olsa da, hikayesi eski zamanlara dayanıyor.
Seriye bakıldığında, üçlü Avrupa kilisesinde ölü bir bedenin yanında oturup bir ekmek yiyerek, eski inanışa göre ruhun suçlarını üstlendiğini görüyoruz. Bu sayede ruh cennete gidebilirken, suçları yiyen kişi sonsuz acıların eşiğine sürülür.
Bu televizyon senaryosuna benziyor gibi görünse de, bu adet gerçekten var olmuştur.
İlk bakışta "suç yutanlar" orta çağda, Katolik Kilisesi'nin affetmelerini satmasıyla ortaya çıkmış olabilir gibi görünüyor. Ancak tarihsel kaynaklar, bu geleneğin 17. ve 19. yüzyıllar arasında en yaygın olduğu gösteriyor. Son bilinen "suç yutan", Richard Manslou, 1906 yılında ölmüştür.
Bu uygulama çoğunlukla Galler, İskoçya ve İrlanda'nın bazı bölgelerine sınırlıydı.
Birçok köyde, bu görevi üstlenen ve cenaze törenlerine katılan bir kişi bulunurdu. Bu görev genellikle çok fakir insanlar veya toplum tarafından dışlanmış kişiler tarafından yapılırdı. Görevi için aldıkları küçük ödeme günümüz parasıyla birkaç dolar değerindeydi. Ancak, inanışa göre, bu kişiler ölü kişinin tüm suçlarını üstlenerek kendi kurtuluşlarını feda ediyorlardı.
1838'de yayınlanan "Hill and Valley" adlı İskoçya kütüphanecisi Ketrin Sinkler, onları sadece birkaç ödül karşılığında kendi ruhlarını satmaya hazır insanlar olarak tanımlamıştır.
Ölü kişinin huzur bulamaması için suçlarının giderilmesi gerektiğine inanılıyordu. Bu nedenle, ölü kişinin vücuduna veya göğüsüne bir ekmek parçası konulurdu. Ekmeğin tüm suçları simgesel olarak yuttuğu düşünülüyordu.
Daha sonra "suç yutan", genellikle bira veya şarap eşliğinde, kısa bir dua ile bu ekmeği yerdi ve böylece halk inanışına göre, ölü kişinin tüm suçlarını üstleniyordu.
O günden itibaren ölü kişi cennetine gidebilirken, töreni gerçekleştiren kişi hayatının sonuna kadar damgalanmış olarak kalıyordu.
Tarihçiler, bu garip ritüelin nasıl ortaya çıktığı konusunda kesin bir bilgiye sahip değillerdir. İlk güvenilir kayıtlar 17. yüzyılın sonlarına dayanıyor ancak bazı araştırmacılar kökenlerinin çok daha eski olduğunu düşünüyorlar.
Bir teori, orta çağda zengin ailelerin ölü aile üyeleri için dualar karşılığında fakirlere yiyecek dağıtma geleneğiyle bağlantılı olduğunu öne sürüyor.
Diğer bir teori ise, birçok Avrupa ülkesinde yaygın olan cenaze törenleriyle ilişkilendiriyor. Bu törenler, yaşamın geçiciliğini hatırlatmak için ve Hristiyan inanışının ötesine geçen bir ritüeldi.
Günümüzde birçok kişi bu ritüeli Hristiyan bir törene olarak görse de, "suç yutma" hiçbir zaman Katolik veya Protestan Kilisesi'nin resmi öğretisinin bir parçası olmamıştır.
Aksine, kilise yetkilileri bu uygulamayı reddetmişlerdir çünkü Hristiyan inanışının özünde suçların affedilmesi fikrine aykırıydı.
19. yüzyılda, inançların zayıflaması ve kilisenin cenaze törenlerinin düzenlenmesinde giderek daha büyük rol üstlenmesiyle birlikte bu gelenek yavaşça ortadan kalktı.
Ancak, insanların suçları üstlendiği söylenen hikayeler unutulmadı. Galler şiirleri, Amerikan Appalachia efsaneleri, edebiyat ve son yıllarda da Fargo dizisi aracılığıyla hayatta kaldı.
