Nevena Đoković, hamileliğinin altıncı ayında evindeyken bir şeylerin yolunda olmadığını fark etti. Birkaç gün önce düzenli kontrolünde hiçbir sorun belirtilmemişti. Hastaneye gittiğinde doğumun zaten başladığı ve spontane düşük olduğu söylendi. Birkaç dakika sonra odaya alındı, çocuğunu kaybetmeye hazır olduğunu düşünüyordu.

Ancak ardından bir ağlama sesi duyuldu. Viktor erken doğmuş, sadece 700 gram ağırlığında hayata geldi. Aylar süren yaşam mücadelesi, altı aylık hastane yatışı, sayısız sağlık sorunları ve yıllarca tedavi izledi. Bugün bu erken doğan bebek - Viktor, yedi yaşında, kulak cihazı kullanıyor, son zamanlarda ADHD teşhisi konuldu ve annesi, artık çocuğundan beklentileri yerine onunla keyifli vakit geçirmeye odaklanmanın çok uzun sürede onu zorladığını söylüyor.

Nevena, hamilelik sırasında birkaç kanama yaşamıştı ancak erken doğum beklemiyordu. O sabah rahatsızlığı hissettiğinde doktoruna haber verdi ve hastaneye gitti. Hastanede hemen doğum aşamasında olduğu belirtildi.

- "O an için roller coaster duygularım vardı. Sadece o bebeğin annesi olmanın acısını düşünüp duruyordum, bunları gazetelerde okuduğum hikayelerle ilişkilendiriyordum ve normal hayatıma devam ediyordum. Şimdi ben bu deneyimi yaşayan biriyim, ama bunu işleyemedim. Öte yandan, doğum yapmam gerekiyordu - o anıları paylaşan Nevena.

En kötü ihtimale hazırlanmıştı. Viktor ağlamaya başladı.

- "Bu sesi duyduğumda, pes etmediğimizi anlamıştım. Savaş başlamıştı. Özellikle ilk aylarda yaşam mücadelesi acımasızdı. Neonatal Bölümünde sadece altı ay geçirdi ve bu süreç hala devam ediyor. Viktor'un vücudu tamamen olgunlaşmamış ve cihazlar ve tıbbi yardım olmadan kendi başına çalışamıyordu. Nevena, ilk ayların hayat mücadelesi ve erken doğumun olası sonuçları arasında geçen bir süre olduğunu hatırlıyor.

- "700 gram ağırlığındaki bebeğinizin böbrekleri %10 çalışıyorsa, yapay akciğerler kullanıyor, kalbinde açık ductus arteriosus var, beyinde kanama var, kan nakli alıyor, sepsis ve kan enfeksiyonları alıyor. Her zaman durdurmaya çalışıyorsunuz ve daha büyük sorunlar yaratmamak için çabalıyoruz. Ancak en kötü ihtimal yaşam mücadelesi mi yoksa sonuçların ne olacağını beklemek mi - Nevena dürüstçe söylüyor.

Bu altı ay boyunca kendi hayatını sürdürmeye çalıştı. Evde yaşlı oğlu vardı ve hastaneden çıkış her zaman devam etmesi gereken bir hayata dönüştüğü anlamına geliyordu.

- "Bir gün kapıyı açıp dışarı çıktığımda, hayatın devam ettiğini fark ettim ve ben de devam etmeliydim. Eve girdiğimde tamamen farklı bir yaşam yaşıyordum. Bu beni ertesi güne, öbür güne ve her gün motive ediyordu. O zaman kendime sarılmak için insanlara döndüm, beni çok sorgulamayacak, ağladığımda anlamaya çalışacak ve sessizliğimi anlayacak insanlar - Nevena açıklıyor.

Altı aylık beklenen gün sonunda Viktor eve geldi. Ancak ilk gün yalnız başına onunla kalması, Nevena'nın hala hatırlayamadığı bir deneyimdi.

Eşi işe gitti, büyük oğlu kreşe gitti, aile yakınlarda yaşamazdı ve Nevena sadece altı aylık 2,2 kilogramlık bebekle kaldı.

- "Hastanede bize ne kadar çok öğrettiler ve hazırladılar, ama tek başıma kaldığımda tamamen yetersiz hissettim. Önümde altı aylık 2,2 kilogramlık bir bebek vardı ve ona yardım edemeyeceğimi düşünüyordum. Her an tepki vermem gerekiyordu ve her şey onun için çok hassas ve kırılgan. Bu konuda hala titriyorum - Nevena itiraf ediyor.

Viktor zamanla ilerledi, ancak ailesinin günlük yaşamı uzun süre rehabilitasyon etrafında döndü. Orta derecede işitme kaybına sahipti ve kulak cihazları kullanıyordu. Bu yıl annesine göre ADHD teşhisi konuldu.

- "Sanki 24 saat elektrikle çalışan bir çocuk gibiydi. Gün boyu onunla dışarıda olabilirsiniz, ama eve girdiğinde tekrar koşmaya başlar. Öte yandan, dikkatini yönlendirmeniz gerekir ki bir şey öğrensin. Sonra çocuğunuzun birkaç saat boyunca tedaviye gittiğini düşünün ve sonra tekrar geri döndüğünde oturması gerekiyor. Ama aslında oturarak durmaz - Nevena anlatıyor.

Viktor bugün konuşuyor ve iletişim kuruyor, ancak annesinin söylediği gibi konuşma düzeyi henüz lise öğrencisi seviyesinde değil. Daha fazla açıklamaya, doğrudan iletişime ve çok gürültülü olmayan bir ortama ihtiyacı var.

Viktor'a gelişimi için daha fazla fırsat sağlamak isteyen Nevena, yıllarca öğrenecekleri üzerine odaklanmıştı. Ancak bir parkta yaşadığı bir an onu ebeveynlik bakış açısını değiştirdi.

Oğlunu koşarken ve nereye gideceğini bilmeden gördü. İlk tepkisi onu durdurmak oldu. Sonra ne olduğunu anladı ve onu üzdü.

- "Kendi çocuğumun oynamayı bilmediğini düşündüm. Kendi çocuğumun aslında oynamayı bilmediğini fark ettim. Ona konuşmayı, kalem tutmayı, küplerle oynamayı öğretiyorum... Ama ben nerede acele ediyorum? Bu çocuk oynamalı. Bunlar sadece bir kez yaşanıyor. Şimdi yedi yaşında ve artık asla yedi yaşında olmayacak. Onu on iki yaşında geri döndürmek mümkün değil - Nevena söylüyor.

Ona göre uzun zaman boyunca çocuğunun gelişimine odaklanıp onu beklentilere ve çevrenin algılarına göre şekillendirmeye çalışması gerektiğini söyledi.

Bugün benzer bir mücadele geçiren ebeveynlere, başlangıçta duymak istediği şeyi söylemek istiyor: acele etmeyin.

- "Her zaman planladıkları yere ulaşacaklar. Ulaşacaklar ama belki bir yıl, iki veya üç yıl sonra. Acele etmeyin. O anda keyif alın çünkü sadece o an var ve artık yok - Nevena söylüyor.

Başkaları tarafından görülen gücün arkasında, derinlerde hala yaşadığı deneyimlerin izlerini taşıyan bir ebeveyn olduğunu ekliyor.

- "Belki biz güçlü ve soğuk görünüyoruz ama içimizde hala yaralanmalar var. Sadece bunu taşımayı öğrendik. Gülümsemeyle yüzümüzde, biraz makyajla, biraz kontürle, her şey güzel ve düzgün görünüyordu. Ben bu hikayeyi bırakmak istiyorum - Nevena son sözü söylüyor.