Bir anne, Facebook grubunda "Annelerin Gizli ve Açık Sırları"nda anonim bir paylaşım yaptı. Anne iki küçük çocuğun annesi olduğunu ve ailesinden daha fazla beklediğini itiraf etti.

Yaşadığı şehirde ikamet eden ebeveynleri, ancak her ay sadece üç kez torunlarını gördüklerini belirtiyor. Bu durum, anneye bakıma dair bir tartışmayı tetikledi.

"Gerçekten normal mi ki ebeveynlerim torunlarımı üç kere ayda görürken aynı şehirde yaşıyoruz? Onlar 50'lerin başındalar, yani yaşlı ve güçsüz değiller," diye sordu.

Çocuklarının kreşe gittiğini ve bu nedenle gün içinde kendisine zaman ayırdığını belirtiyor. Ancak en çok özlediği şey, eşiyle zaman geçirmek için birkaç saat boş zaman değil. Romantik bir akşam yemeği yemek, arkadaşlarıyla çıkmak veya sadece ebeveynlik görevlerinden uzakta vakit geçirmeyi istiyor.

"İki küçük çocuğum var. Kreş gidiyorlar ve bana zaman kalıyor ama sık sık eşimle romantik bir akşam yemeği yiyip veya arkadaşlarımızla çıkamam," diye yazdı.

Sorun, sosyal hayatlarını da etkilemeye başladı. "Çok sayıda arkadaşımız var ama artık onları neredeyse hiç görmüyoruz ve sosyal yaşamdan uzaklaşmaya başladık," itiraf etti.

Ebeveynleri hafta sonları torunları alıyor. Anne bu zamanı dinlenmek veya eşiyle çıkmak için kullanmayı umuyor, ancak gerçekte boş zamanlarını ev işlerini tamamlamak için harcıyor.

"Bazen hafta sonları torunlarımı alırlar ama o zaman ben genellikle temizlik ve birikmiş çamaşırlarla uğraşıyorum. Akşam gerçekten hiçbir şey yapamıyorum," diye yazdı. Bu nadir anlarda çocukların olmadığı zaman, anneye aslında dinlenme fırsatı sunmak yerine ev işleri için bir fırsat sunuyor.

Anne, paylaşımında kendi ailesini eleştirmek veya ebeveynlerinin torunlarına bakma konusunda sorumlulukları olduğunu söylemek istemediğini belirtti. Ancak, beklentilerinin aşırı olup olmadığını bilmiyor.

"Anlamayın lütfen, ben ağlamıyorum ve şikayetçi değilim ama gerçekten ne yapmam gerektiğini bilmiyorum," diye ekledi.

Paylaşımı, ebeveynlerin sıklıkla tartıştığı bir konuyu açtı: Babanın ve annenin rolü nerede sona erer, ücretsiz dadı olma beklentisi nerede başlar? Paylaşım 2.000'den fazla yorum aldı.

"Ben iki genç yetişkinin büyükannesiyim. Kızım okula gittiğinde ve doğum yaparken, ben fakülte önünde kliniğe kadar bekledim. İhtiyaç duyduklarında, hem ben hem de kocam taksi ve bakıcı olarak görev yaptık çünkü kızım ve damadı sorumluluklarını yerine getirmeleri için tek seçenek bu şekildeydi. Hiçbir zaman onları yalnız bırakmadık. Bu yüzden bugün onlarla harika bir ilişkimiz var. Bunlar bizim için yük değildi, ayrıcalıktı. Birlikte geçirdiğimiz değerli zaman. Elbette çocukları kendileri yetiştirdiler ama büyümelerine katılımımız, onlara ve bize gerekli olan bağları yarattı," diye yorumladı bir büyükanne.

"Biz çocuklarımızı büyüttük, yetiştirdik... Yani annelik sorumluluğunu yerine getirdik. Çalıştık, baktık, okuttular. Hem yaşlı hem de hasta ebeveynlerimize de bakmak zorunda olan bir nesil olduk. Şimdi torunları da mı korumalıyız? Ne zaman kendimize ve ihtiyaçlarımıza özen göstermek için geleceğiz?" diye yorumladı biri.

"Sorunun ne olduğunu göremiyorum, onları ayda birkaç kez görüyorlar, hafta sonu alıyorlar... İnsanlar gençler, açıkçası hala çalışıyorlar, nereye gitmeli? Onları aldıklarında temizlediğinizi ve romantik bir hafta sonu için çıkmadığınızı söylemek sizin sorununuz. Çocuklarınızı kendiniz yetiştirdiniz, böyle davranın. Arkadaşlarınızla sosyalleşin, dadı alın..." ve "Hepiniz bana saçma geliyorsunuz. Çocuklarınızı kendinize doğurdunuz, ebeveynlere değil," bazı yorumlar.