Çocuklarda beyaz ve sağlıklı süt dişlerinin yerini kırılgan, sarımsı-kahverengi kalıcı dişlerin almasıyla ebeveynler, kötü hijyen veya şekerle ilgisi olmayan Molarno-incizivna hipomineralizacija (MIH) teşhisiyle yüzleşmektedir. Bu durum, yeni kalıcı dişlerin çıkmasıyla ortaya çıkar ve sıklıkla yanlış anlaşılmaktadır. Çocuklarda yeni kalıcı dişlerin ortaya çıkışı genellikle bir sevinç nedeni olsa da, birçok ebeveyn için büyük ve hoş olmayan bir sürpriz anına dönüşmektedir. Parlak ve güçlü mine yerine, süt dişlerinin yerinde belirgin sınırlı lekeler (beyaz, sarı veya kahverengi) ile dişler çıkmaya başlamakta, bu da onları gözenekli, hassas ve kırılmaya eğilimli hale getirmektedir. Bu durum, molar-insiziv hipomineralizasyon (MIH) adı verilen, çürük kadar yaygın olan, ancak kamuoyunda hala tamamen bilinmeyen bir gelişimsel mine bozukluğudur. Dahası, diş hekimliği için bile bir bilmeceyi temsil etmektedir. Molarno-incizivna hipomineralizacija (MIH), özellikle ilk kalıcı azı dişlerini (altılar olarak adlandırılır) ve kesici dişleri (ön dişler) etkilemektedir. Tebeşirimsi dişler sendromu olarak da adlandırılır çünkü karakteristiği ve kırılganlığı nedeniyle dişler tebeşirimsi görünmekte ve renkleri beyazdan sarıya ve kahverengiye değişen lekelere sahip olmaktadır. Diş Hekimi Dr. Suzan Durhus-Andersen, Kopenhag Üniversitesi Pediatrik Diş Hekimliği ve Klinik Genetik Anabilim Dalı'nda kıdemli klinik eğitmen olarak bu durumun, erken çocukluk döneminde belirli kalıcı dişlerin nasıl oluştuğunu etkilediğini vurguladı. Dr. Andersen, bunun düzensiz diş fırçalama, şeker veya kötü diş hijyeni alışkanlıklarından kaynaklanmadığını, dişler henüz çıkmadan önce mine oluşumunu bozan bir şeyden kaynaklandığını açıkladı. Dr. Andersen ayrıca, bu bozukluğun çocuklarda dişler çene içinde oluşurken erken yaşlarda ortaya çıktığını aktardı. Tipik olarak doğumdan yaklaşık iki yaşına kadar meydana geldiğini kaydetti. Bu durumun ciddiyetini anlamak için, yaşamın en erken dönemlerinde çenenin derinliklerinde meydana gelen süreçleri gözlemlemek gerekmektedir. Diş Hekimi Dr. Nuno Vibe Herman, Kopenhag Üniversitesi Pediatrik Diş Hekimliği ve Klinik Genetik Anabilim Dalı'nda doçent olarak, minenin dişin ince dış tabakası ve vücuttaki en sert malzeme olduğunu belirtti. Dr. Herman, MIH'li çocuklarda diş minesi gelişiminin bozulduğunu, yani mine mineralizasyonunun azaldığını kaydetti. Sonuç olarak, dişlerin farklı göründüğünü ve daha kolay kırılabileceğini vurguladı. Dişlerdeki görünür belirtilere ek olarak, bu duruma sahip çocuklarda iki karakteristik semptom ortaya çıkmaktadır: Sahadan gelen veriler, bu bozukluğun ciddi bir halk sağlığı sorunu boyutuna ulaştığını göstermektedir. Diş Hekimi Dr. Durhus-Andersen, Kopenhag Üniversitesi Diş Hekimliği Hastanesi'ndeki eğitim kliniğindeki çalışmalarında, bu durum nedeniyle yardıma ihtiyacı olan birçok çocuk ve genç gördüklerini bildirdi. Dr. Andersen, İskandinavya'daki çocukların yaklaşık yüzde 28'ini etkilediğini ve en yaygın diş rahatsızlıklarından biri olduğunu kaydetti. PubMed'deki 2021 tarihli bir çalışma, MIH'nin Avrupa genelinde çok yaygın olduğunu, ancak Afrika ve Asya'da daha az sorun teşkil ettiğini göstermektedir. Dr. Vibe Herman, araştırmacıların bunun nedenini hala anlamaya çalıştığını, ancak bunun büyük ölçüde tanı ve raporlama farklılıklarının yanı sıra erken çocukluk dönemi hastalıklarının sıklığı ve genetik faktörlerden kaynaklandığından şüphelenildiğini belirtti. Uzmanları en çok endişelendiren şey, bu çocukluk bozukluğunun sonuçlarının yetişkinlikte de devam etmesidir. Dr. Durhus-Andersen, "The Conversation" dergisine verdiği demeçte, MIH'nin diş hekimliği için hala bir bilmece olduğunu vurguladı. Dr. Andersen, önemli sayıda çocuğu etkilediğini ve yetişkinlerde dişleri kalıcı olarak zayıflatıp renklerini değiştirebileceğini bildirdi. Ancak, bazı çocuklarda neden ortaya çıkıp diğerlerinde çıkmadığını hala tam olarak anlamadıklarını belirtti. Ancak, bu bozukluğun çoğu insanın fark ettiğinden daha yaygın olduğunun tamamen açık olduğunu kaydetti. Doğrudan neden henüz yüzde yüz kesinlikle belirlenememiş olsa da, araştırmalar molar-insiziv hipomineralizasyonun beş olası nedenine işaret etmektedir: Bu teşhisle karşı karşıya kalan ebeveynler, çocuklarının bakımında bir hata yaptıklarını düşünerek çoğu zaman haksız bir suçluluk hissetmektedir. Dr. Vibe Herman, her şeyden önce, bugün sahip olduğumuz bilgiyle molar-insiziv hipomineralizasyonun kendi başına önlenemeyeceğini bilmenin önemli olduğunu vurguladı. Dr. Herman, ebeveyn olarak bu durumun ortaya çıkmasını engellemek için yapabilecekleri hiçbir şey olmadığını aktardı, ancak ebeveynlerin yapabileceği bazı şeyler olduğunu ekledi. Dr. Herman, en belirgin olanın diş fırçalama ve florürlü diş macunu kullanımı olduğunu belirtti. Diş minesinin daha yumuşak olması nedeniyle dişleri temiz tutmanın zor olduğunu ve çürük riskinin daha yüksek olduğunu vurguladı. Hijyenin yanı sıra, çocuğun diş hekimi koltuğuna psikolojik olarak hazırlanması da kritik öneme sahiptir. Dr. Durhus-Andersen, diş hekimlerinin dişler için ne yaptıkları hakkında olumlu konuşmanın faydalı olduğunu aktardı: yani, acımaması veya kırılmaması için onları daha iyi korumalarına yardımcı olmak. Ayrıca, çocuğa dişinin nerede ve nasıl ağrıdığını söylemesi gerektiğinin önemli olduğunu belirtti. Tedavi tamamen mine hasarının derecesine bağlıdır ve diş hekimleri bunları hafif, orta veya şiddetli hasar olarak sınıflandırmaktadır: Dr. Vibe Herman, nadir durumlarda, bir diş hekiminin uzun vadeli prognozu çok kötü ise diş çekimi önerebileceğini açıkladı. Bunun genellikle sekiz ila on yaşları arasında gerçekleştiğini bildirdi. Ön dişlerin genellikle sadece hafif ila orta derecede MIH'ye sahip olduğunu ve bu nedenle başlangıçta sıklıkta tedavi edilmediğini kaydetti. Çocuklar büyüyüp ergenliğe girdikçe, dişlerin estetik görünümü özgüvenlerini önemli ölçüde etkilemeye başlamakta ve bu da yeni tedavi olanakları açmaktadır. Dr. Durhus-Andersen, bunun genellikle beyazlatma ile birlikte, ince, sıvı bir reçinenin mineye sızdırılabileceği daha yeni bir tedavi türünü içerdiğini belirtti. Reçinenin mine yapısındaki boşlukları dolduracağını ve böylece görünür renk bozulmasının ortadan kalkarak dişi normal, pürüzsüz bir kuron rengiyle bırakacağını vurguladı. Yetişkinlikte, ağır etkilenmiş azı dişlerinin kuron veya porselen dolgudan fayda sağlayabileceğini aktardı. Yine de bilimin nihai amacı, sonuçları gidermekten bu sendromun tamamen önlenmesine geçmektir. Dr. Durhus-Andersen, bu durumla ve çocuk dişleri üzerindeki etkisiyle gerçekten başa çıkabilmek için öncelikle ne kadar yaygın olduğuna dair daha net bir tabloya ihtiyaç olduğunu belirtti. Bunun, daha güçlü, daha tutarlı çalışmalara ve meslekte durumun nasıl teşhis edildiği ve kaydedildiği konusunda daha iyi bir anlaşmaya ihtiyaç duyulduğunu vurguladı. Aynı zamanda, araştırmacılar en temel sorulardan bazılarına yanıt bulmaya çalışmaktadır: Temel tetikleyiciler nelerdir? Ve bu sorun neden bazı çocuklarda ortaya çıkarken diğerlerinde çıkmamaktadır? Dr. Vibe Herman, uzun vadede, ek araştırmaların sadece tedaviyi iyileştirmekle kalmayıp, aynı zamanda durumun uzun vadeli diş sorunlarına yol açmasını önlemeye de yardımcı olacağını, böylece çocuklarda (ve yetişkinlerde) tekrarlanan, genellikle zorlu diş bakımı ihtiyacını azaltacağını kaydetti.