Yaşlı yakınlarına tek başına yeterli bakım sağlayamayan aileler için en çok aranan çözümlerden biri olan özel huzurevleri, Hırvatistan'da giderek artan fiyatlar, sınırlı kapasiteler ve sunulan hizmet kalitesine dair şüpheleri beraberinde getirdi. Özellikle Zagreb ve çevresinde yaşanan bu durum, birçok ailenin huzurevi masraflarını karşılamakta zorlandığını ortaya koydu. Martina da, annesinin bakımı için yüksek ücretlerle karşılaştığını ve evini satmak zorunda kalabileceğini belirtti. Martina, 80 yaşındaki annesinin yıl sonunda geçirdiği ve hâlâ iyileşme sürecinde olduğu bir ameliyatın ardından aylar süren bir yer arayışına girdiklerini kaydetti. Annesinin sağlık sorunlarının yanı sıra ilaçlarını aksatmaya, en temel şeyleri unutmaya ve kendini tehlikeye atmaya başladığını aktardı. Eşiyle birlikte her gün sabah 8'den akşam 4'e kadar çalıştıklarını ve farklı bir şehirde yaşadıklarını belirten Martina, tek seçeneğin huzurevi olduğunu vurguladı. Annesinin birçok huzurevinin bekleme listesinde olmasına rağmen daha fazla bekleyemeyeceklerini açıklayan Martina, Zagreb ve çevresindeki kurumlarla sırayla iletişime geçtiklerini ve bir yer açılması için geri dönüş beklediklerini belirtti. Nihayet bekledikleri çağrıyı aldıklarında, ocak ayında ziyaret ettikleri zamanki fiyattan 300 avro daha yüksek bir fiyatla karşılaştığını bildirdi. Tek çocuk olduğunu ve annesinin bakım sorumluluğunun tamamen kendisine ait olduğunu kaydeden Martina, annesinin emekli maaşının gereken miktarın dörtte birini bile karşılamadığını ifade etti. Huzurevi ücretini ödedikten sonra maaşından geriye sadece 230 avro kaldığını aktaran Martina, annesinin hareket kabiliyetindeki zorluk nedeniyle daha yüksek bir tarife uygulandığını ve toplam aylık maliyetin 1.800 avroya ulaştığını vurguladı. Ortalama bir yaşam sürmelerine rağmen bu masrafı kimsenin karşılayamayacağını belirtti. Aylık ücretlerin kamu kurumlarında birkaç yüz avrodan, özel kurumlarda ise bakım seviyesi, konum ve koşullara bağlı olarak binlerce avroya kadar değiştiği bildirildi. Ortalama 700 avro civarındaki emekli maaşlarıyla karşılaştırıldığında, çoğu emeklinin bu tür bir masrafı tek başına karşılayamayacağı açıkça belirtildi. Ailelerin, sevdiklerine onurlu bir yaşlılık sağlayabilmek için genellikle borçlanmak, mal varlığı satmak veya farklı bakım biçimlerini birleştirmek zorunda kaldıkları aktarıldı. Martina, annesinin Krapina yakınlarında küçük bir dairesi olduğunu ve en iyi ihtimalle 60.000 avroya satılabileceğini, ancak bunu başarmak için bile büyük çaba gerektiğini belirtti. Bu miktarla, fiyatın artmaması koşuluyla yaklaşık iki buçuk yıllık huzurevi masrafını karşılayabileceklerini açıklayan Martina, “Ne yapacağımı bilmiyorum. Şu anda işimi bırakıp anneme bakmak daha karlı gibi geliyor, her ne kadar bu konuda uzman olmasam da,” diyerek çaresizliğini aktardı. Özel sektör büyümesine rağmen, hala yer sıkıntısı yaşandığı vurgulandı. Konaklama talebinin kapasiteyi kat kat aştığı ve boş yer için genellikle aylarca beklendiği, fiyatın ise artık sorgulanmadığı bildirildi. Yer darlığı nedeniyle birçok kişinin ikamet ettikleri yerden uzakta olan huzurevlerini tercih etmek zorunda kaldığı ve bunun da düzenli ziyaretleri ve aileyle teması zorlaştırdığı belirtildi. Yüksek fiyatların yanı sıra, kullanıcıların ve ailelerinin beklentilerinin de yüksek olduğu kaydedildi. Ancak, bazı özel huzurevlerindeki koşullar hakkında, personel eksikliği ve çalışanların aşırı yüklenmesinden yetersiz bakım ve konaklamaya kadar uzanan şikayetlerin giderek arttığı ifade edildi. Kalitenin kurumdan kuruma önemli ölçüde değişebildiği ve denetimin her zaman yeterince sık veya ayrıntılı olmadığı aktarıldı. Yaşlı bakım sektöründeki giderek belirginleşen sorunların, uzun vadeli çözümlerin gerekliliğini ortaya koyduğu belirtildi. Demografik eğilimlerin, bu tür hizmetlere olan ihtiyacın artmaya devam edeceğini açıkça gösterdiği, ancak arzın talebi karşılamakta zorlandığı vurgulandı. Birçok aile için özel huzurevlerinin bir tercih değil, bazen tüm zor kazanılmış maaşın ayrılmasını gerektiren bir zorunluluk olduğu kaydedildi.