Psikologlar, çocukluklarından itibaren küçük kardeşlerinin sorumluluğunu üstlenen kişilerin yaşamları boyunca belirli duygusal kalıplar geliştirdiğini bildirdi. Çevreleri tarafından genellikle istikrarlı, sorumlu ve empatik bireyler olarak algılansalar da, uzmanlar bu davranışların altında erken yaşta ortaya çıkan duygusal bir yükün yattığını belirtti. Psikoloji bu fenomene 'ebeveynleşme' adını vermektedir. Uzmanlar, bu durumu bir çocuğun aile içinde bir yetişkin rolünü erken yaşta üstlenmesi olarak açıkladı. Ebeveynleşme, çocuğun normalde ebeveynlere ait olması gereken sorumlulukları üstlenmesiyle ortaya çıktığını belirtildi. Bu sorumluluklar, küçük çocuklara bakmak, yemek hazırlamak veya aile sorunlarını çözmek gibi pratik görevler olabileceği gibi, aile üyelerine duygusal destek sağlamayı da içerebilir. Bu durumun en sık, ebeveynlerin aşırı yüklü, ilgisiz veya duygusal olarak ulaşılmaz olduğu ailelerde görüldüğü kaydedildi. Böyle durumlarda en büyük çocuk, kendiliğinden 'ailenin direği' haline gelmektedir. Başkalarının ihtiyaçlarıyla erken yaşta yüzleşmenin sosyal ve duygusal becerilerin gelişimini hızlandırdığı belirtildi. Amerikan Psikoloji Derneği araştırmaları, erken yaşta başkalarına bakma sorumluluğunu üstlenen çocukların genellikle daha fazla empati ve daha iyi duygu kontrolü geliştirdiğini aktardı. Psikologlar, bu tür kişilerin genellikle çok güçlü ve istikrarlı görünmelerine rağmen, erken yaşta üstlenilen sorumluluğun uzun vadeli sonuçlar doğurabileceği konusunda vurguladı. Erken büyümek zorunda kalan çocukların genellikle 'güçlü olmalıyım', 'sorun çıkarmamalıyım' ve 'her zaman her şeyi kontrol altında tutmalıyım' gibi davranış kalıplarını benimsediği bildirildi. Zamanla bu durumun artan kaygıya, sürekli gerginliğe ve tedbirliliğe, yardım istemekte zorlanmaya, kendilerini düşündüklerinde suçluluk duymaya ve kendi kırılganlıklarını göstermede sorunlar yaşamaya yol açabileceği açıklandı. Psychotherapie, Psychosomatik, Medizinische Psychologie dergisinde yayımlanan bir çalışma, ebeveyn ve çocuk arasındaki rol değişiminin, özellikle çocuğun uzun süre yeterli destek almadığı durumlarda, yetişkinlikte psikolojik sorunlarla ilişkili olabileceğini kaydetti. Psikologlar, çocukluklarından itibaren başkalarına bakan kişilerin daha sonraki yaşamlarında da benzer kalıpları sergilediğini belirtti. Uzmanlar, bu tür davranışların bir karakter kusuru olmadığını, aksine bir zamanlar aile ortamında hayatta kalmak için gerekli olan bir mekanizma olduğunu vurguladı. Psikologlar, amacın bireyin geliştirdiği empati ve sorumluluğu kaybetmesi değil, kendisinin de destek isteyebileceğini öğrenmesi gerektiğini vurguladı. Küçük kardeşlerine dayanak olarak büyüyen kişiler, başkaları zayıflarken kendileri güçlü kaldıkları takdirde dünyanın işleyeceğini öğrenmişlerdir. Ancak sağlıklı ilişkiler, insanın bazen zayıflığını gösterebilmesi, yardım isteyebilmesi ve başkalarına güvenebilmesi olasılığını da içermektedir.