Sırbistan'ın batı bölgelerinde yatalak ninesine bakarak zorlu bir çocukluk geçiren Rajko Krejović'in yaşam mücadelesi, 1968 yılında onu dünyanın en asil çocukları arasına taşıdığını belirtildi. Babasız ve annesiz, keçilerle ve koyunlarla büyüyen Krejović'in yedinci sınıftayken tüm dünya ülkeleri için vize alarak inanılmaz bir yolculuğa çıktığı aktarıldı. Bu deneyim, onun için büyük bir dönüm noktası olduğunu vurgulandı. Krejović'in 1956 yılında Čajetina yakınlarında doğduğunu aktarıldı. Tüberküloz hastası annesinden iki yaşında ayrıldığı ve annesinin vefatından dört yıl sonra da babasını kaybettiği belirtildi. Kendisinden yaşça büyük ablalarının kendi yollarını çizmesiyle, Rajko'nun Arilje yakınlarında hasta ninesine ve tüm malikaneye bakmak üzere gittiği kaydedildi. Krejović, okula ancak kar yağdığında, kış hazırlıkları tamamlandığında, saman ve erikler toplandığında ve odunlar hazırlandığında başlayabildiğini belirtti. Ortalama 200 gün devamsızlık yaptığını, ancak sosyal bir vaka olduğu için devamsızlıklarının hoş görüldüğünü açıkladı. Rajko, bazı yıllarda açlık çektiklerini aktardı. Olumsuz hava koşullarının onları erzak sıkıntısıyla karşı karşıya bıraktığını, sadece süt ve mısır ekmeğiyle yaşadıklarını vurguladı. Kaderin garip bir cilvesi olduğunu belirten Krejović, emekliliğini halk mutfağında çalışarak geçirdiğini, oysa bir zamanlar kendisinin de açlık çektiğini kaydetti. Uzak 1968 yılında, bir çocuğun malikaneye ve hasta ninesine baktığı haberi yayılmaya başladı. Užičke vesti gazetesi, “yatalak ninenin tek geçim kaynağı” olan Rajko Krejović hakkında bir makale yayımladı. Her iyi haber gibi bu olayın da hızla yayılarak “Rzava’lı çocuk”un bu çabasının dünyanın en asil davranışları arasına girdiği belirtildi. Bu gelişmelerle birlikte kahramanımızın, Avrupa’nın diğer ülkelerinden birkaç çocukla birlikte dünya turuna çıktığı aktarıldı. Krejović, Yugoslavya pasaportu aldığını ve içinde tüm dünya ülkeleri için vizeler bulunduğunu aktardı. O zamana kadar sadece iki kez otobüse binmiş olan çocuğun, trenle ve uçakla gezegenimizi dolaşmak üzere yola çıktığı belirtildi. Ancak, o yılki jeopolitik durum nedeniyle Rajko ve diğer çocukların sadece İspanya ve İtalya’yı ziyaret edebildiği kaydedildi. Rajko, “Üzülmediğimi söyleyemem. Ama benim için böyle bir seyahat bile inanılmazdı” diyerek duygularını açıkladı. İspanya’da bir ay kaldığını, seyahatin sponsoru olan Real Madrid’in stadyumunda bulunduğunu aktardı. Hatta Franco ile ikametgahında tanıştığını ve daha sonra İtalya’da Papa’yı da ziyaret ettiğini belirtti. Rajko, Avrupa’nın büyük şehirlerinde diğer çocuklarla bir araya geldiğinde “Nasıl davranacağını bilmiyorsan, başkalarının nasıl yaptığını izle” düsturuyla hareket ettiğini kaydetti. Daha önce hiç restorana girmediğini, ancak nasıl davranacağını bildiğini vurguladı. İlk kez trene ve uçaklara bindiğini, aslında uçaklardan korktuğunu aktardı. Ninesinin, köylerinin üzerinden bir uçak geçtiğinde “Benim Rajko yukarıda” sözlerini aktardığını belirtti. Televizyona çıktığını, çekimler yapıldığını ve bunun kendisi için zor olmadığını, hatta İspanyolca birkaç kelimeyi hızla öğrendiğini ve diğer çocuklarla anlaştığını, o zamanlar bunun farkında bile olmadığını açıkladı. İspanya şehirlerindeki konaklamasının kendisinde özel bir izlenim bıraktığını aktarıldı. Rajko’nun İspanyolların da sempatisini kazandığı kaydedildi. FK Valencia’dan spor ekipmanları aldığını ve bunların köye ulaştığını belirtti. Okullara profesyonel toplar dağıttığını, daha önce hiç böyle futbol topları görmediklerini, sadece basit ve bez topları olduğunu, kendisinin ise Adidas ekipmanları aldığını açıkladı. Postacının 14 kilometre yürüyerek bunları taşıdığını ve kendisiyle gurur duyduklarını düşündüğünü vurguladı. Yemekler ise ayrı bir etki bıraktı. Sadece peynir, mısır ekmeği ve koyun eti bilen birinin karşısında aniden balık, deniz ürünleri, yengeçler, istiridye ve hatta kurbağa bacakları belirdi. Tropikal meyveler Rajko için gerçek dışıydı. Rajko, “Her şeyi yedim… Çatal bıçak tutmayı öğrendim. Daha önce sadece tahta kaşığım vardı” diye belirtti. Bir keresinde, yanındaki kameramanın sipariş ettiği aynı yemeği yemek istediğini aktardı. Spagettiye ve tavuğa benzeyen bir şey gördüğünü ve bir porsiyon yediğini, kameramanın bir porsiyon daha isteyip istemediğini sorduğunu ve tekrar aldığını açıkladı. Kameramanın, ne yediğini bilmediğini fark ederek, “Ne yediğini biliyor musun?” diye sorduğunu ve kendisinin “Tavuk herhalde” dediğini belirtti. “Hayır, onlar kurbağa bacaklarıydı. Aman Tanrım… Aklıma hemen ormandaki kurbağaların görüntüsü geldi” sözleriyle Roma’daki o olayı aktardı. Bu konuda başkalarına pek bir şey anlatmadığını, çünkü insanların kendisine inanmayacağından korktuğunu belirtti. Krejović, “Daha sonra bir elçilikte vize bekliyordum. Yanımdaki bir adama 1968’de tüm dünya ülkeleri için vizelerim olduğunu anlattığımda, bana deli gibi baktı. Ama sonra gösterdiğimde nefesi kesildi” sözleriyle durumu açıkladı. Ancak kader bir kez daha rol oynadı. Rajko, çalışma hayatının son dönemini Kraljevo’da, Kızılhaç’ta çalışarak geçirdi. Görevi ise bu şehirdeki halk mutfağı kullanıcılarıyla ilgilenmekti. Rajko Krejović, hikayesinin sonunda, “Görüyorsunuz, sonunda nasıl bir döngü oluşuyor. Başkalarına yardım etmek benim için hiç zor olmadı. Tanıyıp tanımamam önemli değil. Çünkü ben de çok büyük yoksulluk içinde yaşadım. Ve bana da çok yardım ettiler” diyerek yaşam felsefesini aktardı.