Sırbistan'da, vatandaşların veya ticari defter tutmayan gerçek kişilerin emlak vergisi yükümlülüklerinde önemli azalmalar için yasal imkanlar bulunmaktadır. Ancak Avukat Sonja Pekić, indirimlerin otomatik olarak uygulanmadığını, aksine vergi mükellefinin aktif başvurusunu gerektirdiğini belirtti. Emlak vergisi, Emlak Vergileri Kanunu'nun (2-10. maddeleri) düzenlemesiyle, taşınmazın piyasa değerinden hesaplanır. Bu değeri, gayrimenkulün bulunduğu bölge etkilerken, taşınmazın kendi durumu genellikle dikkate alınmamaktadır. Değer, yasal olarak belirlenen amortismanla düzeltildikten sonra, belirlenen matraha yüzde 0,3'lük vergi oranı uygulanır. Avukat Sonja Pekić, Sırbistan'daki bu verginin, nispeten düşük oranı sayesinde komşu ülkeler veya Batı Avrupa ekonomilerine kıyasla önemli bir mali yük oluşturmadığını vurguladı. Pekić, vergi oranının sosyal boyutu nedeniyle nispeten düşük olduğunu açıkladı. Bu vergi, sadece oturdukları tek bir taşınmaza sahip olan ve yüksek geliri olmayan kişileri de etkilemektedir. Çok daha yüksek bir vergi, bu tür hanehalkları için aşırı bir yük oluşturabilir ve kendi mülklerine sahip olmayı caydırıcı bir etki yaratabilir. Pekić ayrıca, mevzuatın doğru yorumlanması yoluyla yükümlülüklerin optimizasyonu için vergi danışmanlığının kritik önem taşıdığını kaydetti. Kanun, diplomatik temsilciliklerden kültür anıtlarına kadar çeşitli vergi muafiyetleri öngörmekle birlikte, vatandaşlar için en önemli indirim ikamet ettikleri taşınmazla ilgilidir. Emlak Vergileri Kanunu'nun 13. maddesine göre, bir kişinin fiziksel olarak yaşadığı daire veya evin adresinde ikametgahı (kimlik kartında) kayıtlı ise, emlak vergisinde yüzde 50 oranında indirim hakkı kazanır. Kanun ayrıca, aynı adreste ikametgahı bulunan ve gerçekten orada yaşayan hanehalkı üyelerinin de olması durumunda daha fazla indirim imkanı öngörmektedir. Ancak Pekić, bu indirimin otomatik olarak uygulanmadığını, yalnızca sunulan vergi beyannamesi temelinde geçerli olduğunu kesin bir dille belirtti. Yalnızca bir adreste kayıtlı olmak yeterli değildir. Eğer başvuru yapılmazsa, indirim hakkı geriye dönük olarak kullanılamaz ve önceki dönem için para iadesi imkanı da bulunmaz. Vatandaşlar, indirimin uygulanıp uygulanmadığını vergi kararının ilk sayfasındaki tablolarda kontrol edebilirler. Eğer indirim yoksa, ilk adım yetkili Belediye Vergi Dairesi'ne bu hakkı talep eden bir başvuru yapılıp yapılmadığını kontrol etmektir. Yapılmadıysa, gelecek yıllar için başvurulmalıdır. Eğer vatandaş, başvurusunu sunduğuna dair kanıta (vergi dairesi damgalı bir örnek) sahip olmasına rağmen indirim hala uygulanmamışsa veya başvuru reddedilmişse, itirazda bulunmak gereklidir. İtiraz süresi, kararın tebliğinden itibaren 15 gündür. Pekić, sürenin bağlayıcı olduğunu ve kaçırılmasının kararın kesinleşmesine yol açtığını vurguladı. Eğer Vergi Dairesi kararda indirimi tanımazsa, prosedür ikinci derece organ olan Maliye Bakanlığı tarafından karara bağlanacak bir itiraz sunulmasını gerektirir. Eğer itiraz orada da kabul edilmezse, vatandaşın İdari Mahkeme nezdinde idari dava açma imkanı kalır. İtiraz nihayet kabul edildiğinde, fazla ödenen verginin iadesi (ödenen tarihten itibaren işleyen gecikme faizi ile birlikte) talep edilebilir veya bu miktar bir sonraki vergi dönemi için devredilebilir. Ancak Avukat Sonja Pekić, itiraz sürecine karar veren herkes için önemli bir uyarıda bulundu: İtiraz, icrayı geciktirmez. Mükellef, kararın hukuka aykırı olduğunu düşünse bile, buna uymak ve tutarı süresi içinde ödemek zorundadır. Aksi takdirde, gecikme faizleri ve muhtemel cebri icra tedbirleri riskiyle karşı karşıya kalır.