Sırbistan'ın en zengin iş insanı olarak tanımlanan Miloš Savčić'in, 1865 yılında Svilaynac'ta tüccar bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldiği bildirildi. Belgrad ve Almanya'da eğitim gören Savčić'in, ülkesine olan derin bağlılığı ve yaptığı önemli katkılarla tanınan bir figür olduğu belirtildi. Savčić'i farklı kılanın sadece olağanüstü maddi varlığı değil, aynı zamanda Sırbistan'a olan derin bağlılığı olduğu vurgulandı. Paris'teki ünlü Eyfel Kulesi'nin yapımında yer alma fırsatı bulmasına rağmen, vatanına dönmek için bu teklifi reddetmeyi tercih ettiği kaydedildi. Savčić'in, 1901 yılında büyük "Tara" devlet ormanını satın alarak Sırbistan'ın ilk buharlı kereste fabrikasını kurduğu aktarıldı. 1911 yılında Niş-Knjaževac demiryolunu inşa ederek altyapı gelişiminde öncü olduğu belirtildi. Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesine kadar demiryolu çalışmalarının yaklaşık yüzde 90'ının, 30'dan fazla tünel ve 20 köprü dahil olmak üzere tamamlandığı bildirildi. Ancak savaş koşulları nedeniyle demiryolunun 1920'ye kadar hizmete girmesinin ertelendiği kaydedildi. Savčić'in ayrıca Belgrad'da bir şirket kurarak denizcilik ve taşımacılık alanında da girişimci olduğu vurgulandı. Kazandığı parayı Sırbistan genelinde 260'tan fazla madene yatırdığı aktarıldı. Savčić'i özellikle öne çıkaran şeyin, işçilerine verdiği önem olduğu belirtildi. Zamanının olağanüstü bir işvereni olarak tanındığı kaydedildi. Onlara ücretsiz evler, araziler, yakacak, elektrik ve sağlık hizmetleri sağlamasının yanı sıra, çocukların eğitiminin kritik önem taşıdığına vurgu yaptı. Bu nedenle, eğitimi daha iyi bir geleceğin anahtarı olarak görerek işçi çocuklarına ücretsiz eğitim imkanı sağladığı açıklandı. Savčić'in eserleri ve Sırbistan toplumuna yaptığı hayırsever katkılar, arkasında sadece maddi değil, aynı zamanda ahlaki bir miras bıraktığına tanıklık ettiği aktarıldı. Ülkesine olan bağlılığın ve insanlara verilen önemin bir örneği olarak, bir vizyoner ve hayırsever olarak kalıcı bir iz bıraktığı belirtildi. Miloš Savčić'in, Belgrad'da bir bağ bulunan bir yer seçtiği ve bu alanda kendisi ve kızı için bir ev inşa ederek Belgrad'ın elit yerleşim bölgesi Dedinje'nin oluşumuna öncülük ettiği bildirildi. Užička 15 adresindeki bu lüks villanın, zamanla Josip Broz Tito da dahil olmak üzere gelecekteki yöneticilerin evi olduğu kaydedildi. Savčić ve Acović ailelerinin, 17 Nisan 1941'de tüm villalarından ve dairelerinden çıkarıldığı ve bir daha mülklerine giremediği belirtildi. Eski Sajmište'de, burası bir Yahudi toplama kampına dönüşmeden önce, çoğunlukla tanınmış ve zengin Sırp ailelerinin üyelerinden oluşan ilk 100 rehine arasında yer aldığı aktarıldı. Savčić'in, Sırbistan, Karadağ, Makedonya ve bölge ülkelerinde çok sayıda mülke sahip olduğu vurgulandı. Başkentin tam kalbindeki Knez Mihailova Caddesi boyunca yer alan birçok binanın da kendisine ait olduğu ve sadece tek numaralı binaları kapsadığı kaydedildi. Savčić'in ayrıca siyasi olarak da aktif olduğu belirtildi. 1920'lerde Belgrad Belediye Başkanı olduğu ve bu görevi bir yıl boyunca sürdürdüğü aktarıldı. Daha önce, Jovan Cvijić ile birlikte Cenevre'de Sırp Komitesi'ni kurduğu bildirildi. Şehrin ekonomik gelişimini engelleyen, kendisinden önce alınan olumsuz bir krediyi kişisel kaynaklarıyla ödediği kaydedildi. Savčić'in belediye başkanlığı yaptığı dönemde Belgrad'da bir şehir tasarruf bankası ve bir elektrik santrali kurulduğu belirtildi. Miloš Savčić'in, ilk savaş yılında vefat ettiği aktarıldı. Tito'nun Belgrad'ın ortasında dinlendiği yer ve nedenine dair tartışılmaz bir hikayenin sıkça gündeme geldiği belirtildi. Çoğu kişinin, komünistlerin neredeyse tüm mülklerinin aslında kendilerine ait olmadığını, haksız yere gaspedildiğini bildiği aktarıldı. Ancak, Kuća Cveća'nın (Çiçekler Evi) ya da üzerine inşa edildiği mülkün sahibi olan Miloš Savčić'in kim olduğunu çok az kişinin bildiği vurgulandı. Savaştan sonra Tito'nun, Užička 15'teki villaya yerleştiği ve Lešić'in Novosti'ye verdiği röportaja göre, Jovanka'nın emriyle yıkılan sıcak su enerjisi tesisinin yerine daha sonra Kuća Cveća'nın inşa edildiği belirtildi. Hikayeye göre, Tito'nun geçen yüzyılın otuzlu yıllarının ortalarında Užička'daki binaya göz koyduğu ve bazı kişilerin o zaman "İşte burada yaşayacağım" dediğini duyduğu aktarıldı. 1997'de dönemin Yugoslavya Başkanı Slobodan Milošević ve eşi Mirjana Marković'in de villaya taşındığı kaydedildi. Ülkenin ekonomisine ve toplumsal gelişimine yaptığı olağanüstü katkılardan dolayı birçok nişan aldığı bildirildi: Aziz Sava Nişanı I. Sınıf, Yugoslavya Tacı Nişanı II. Sınıf, Beyaz Kartal Nişanı IV. Sınıf ve Cenevre'deki Kızıl Haç Derneği Haçı. Savčić'in çok mütevazı olduğu, asla talepkar olmadığı, kayıplardan şikayet etmediği ve kazançlarıyla övünmediği söylendiği aktarıldı. Her zaman cömert olduğu ve ihtiyaç duyulduğunda yardım eli uzattığı belirtildi. Savčić'in ölümünden sonra tüm mal varlığının millileştirildiği "Stil" tarafından aktarıldı.