Tüketicilerin kolaylık ve pratiklik arayışının bedeli olarak "tembellik vergisi" adı verilen uygulamalarla süpermarketlerde bazı ürünlerin fahiş fiyatlarla satıldığı belirtildi. Her süpermarket ziyaretinin hane bütçesi için bir mücadele alanı olduğu ve satıcıların tüketiciyi daha fazla harcamaya teşvik eden yerleşik stratejileri bulunduğu vurgulandı. Süpermarketler genellikle yüzde bir ila üç arasında değişen düşük kar marjlarıyla faaliyet gösterse de, belirli ürünlerin fiyatlarını şişirerek bu kaybı telafi ettikleri kaydedildi. Kârlarının anahtarının, pratiklik veya lüks sunan ya da sadece alışkanlıklara hitap eden ürünlerde yattığı aktarıldı. Süt veya tavuk gibi temel gıda maddelerinin sıklıkla çok düşük fiyatlarla, hatta zararına satıldığı, bunun amacının tüketicileri mağazaya çekmek olduğu belirtildi. Ancak mağazaya girildiğinde, makul olmayan kar marjlarına sahip ürünlerin tuzağına düşüldüğü kaydedildi. En şok edici örneğin şişelenmiş su olduğu, musluk suyuna göre fiyatının dört bin kat daha yüksek olabildiği açıklandı. Tüketicilerin aslında plastik ambalaj, pazarlama ve nakliye için ödeme yaptığı, araştırmaların şişelenmiş suyun dörtte birinin belediye şebekelerinden doldurulduğunu gösterdiği bildirildi. Plastik şişe üretiminin büyük bir ekolojik ayak izi bıraktığı, uzun vadede su filtresi satın almanın hem çevreye hem de cüzdana fayda sağlayan bir yatırım olduğu kaydedildi. Fırın ürünlerinin de yüksek kar marjlarına sahip olduğu, taze pişmiş ekmeğin kokusunun stratejik bir cazibe unsuru olduğu vurgulandı. Hazır kek, muffin ve çeşitli hamur işlerinin yüzde 300'e varan kar marjları içerebildiği belirtildi. Un ve şeker gibi malzemelerin maliyetinin nispeten düşük olduğu göz önüne alındığında, fiyatın büyük bir kısmının işçilik ve mağaza karına gittiği, evde hazırlamanın çok daha ucuz bir seçenek olduğu aktarıldı. Süpermarket fırınlarının, son kullanma tarihi yaklaşan ürünlerde indirimler sunarak anında tüketmeyi planlayanlar için daha uygun fiyatlar sağlayabileceği aktarıldı. Pratikliğin bedeli veya "tembellik vergisi" en belirgin şekilde meyve ve sebze ile hazır yemek reyonlarında ortaya çıkmaktadır. Önceden yıkanmış, doğranmış ve paketlenmiş meyve sebzeler, bütün ürünlere kıyasla ortalama yüzde 40 daha yüksek kar marjı taşır. Örneğin, bir kilogram doğranmış karpuzun, aynı ağırlıktaki bütün karpuzdan on kat daha pahalı olabileceği kaydedildi. Benzer durumun et ürünleri için de geçerli olduğu belirtildi. Önceden kesilmiş, şekillendirilmiş veya marine edilmiş tavuk veya balığın yüzde 60'a kadar daha pahalı olabildiği açıklandı. Mağazada tüm malzemeler mevcutken, evde birkaç dakika ayırarak kesim yapmanın önemli tasarruflar sağlayacağı ve yemeğin daha taze olacağı vurgulandı. Tanınmış markaların küçük, şık tasarımlı cam kavanozlardaki baharatlarının neredeyse yüzde 100 kar marjına sahip olduğu bildirildi. Bunların poşetteki ürünlerden daha iyi bir tada sahip olmadığı, dökme olarak satış yapan sağlıklı gıda mağazalarından daha uygun fiyatla alınabileceği belirtildi. Benzer şekilde, organik ürünlerin de yüksek bir "prim" taşıdığı kaydedildi. Marketlerde konvansiyonel ürünlerden yüzde 30 ila 100 daha pahalı olabildiği, bunun pahalı üretim ve devlet teşviklerinin eksikliğinden kaynaklandığı açıklandı. Organik ürünlerin yerel pazarlardan alınarak hem yerel üreticilerin desteklenebileceği hem de muhtemelen daha uygun fiyata bulunabileceği aktarıldı. Süpermarketlerin en çok kazancı, her şeyi tek bir yerde halletme isteğinden elde ettiği vurgulandı. Tebrik kartları, kırtasiye malzemeleri, piller veya ampuller gibi gıda dışı ürünlerin uzmanlaşmış mağazalara göre önemli ölçüde daha pahalı olduğu belirtildi. Örneğin, tebrik kartlarındaki kar marjının yüzde 200'e ulaşabildiği, tüketicilerin tek bir kart veya pil paketi için başka bir mağazaya gitmek istemediğinin bilindiği açıklandı. Ancak önceden planlama yaparak bu ürünlerin indirimli mağazalarda, eczanelerde veya çevrimiçi olarak çok daha uygun fiyatlarla bulunabileceği Večernji list tarafından bildirildi.